Fathers Tales

Afleveringen

• Η σκοτεινή πλευρά της εταιρείας που μοίραζε δωρεάν παπούτσια 14.06.2026 37min

  Μπορεί μια εταιρεία να μοιράσει 100 εκατομμύρια ζευγάρια παπούτσια σε παιδιά που τα έχουν ανάγκη και παρ’ όλα αυτά να κατηγορηθεί ότι έκανε κακό; Μπορεί μια καλή πράξη να καταστρέψει τοπικές οικονομίες, να γυρίσει μπούμερανγκ και να ρίξει τον ιδρυτή της εταιρείας στην πιο σκοτεινή περίοδο της ζωής του; Αυτή είναι η ιστορία της TOMS. Και είναι πολύ πιο περίεργη απ’ όσο φαίνεται.Σε αυτό το επεισόδιο μιλάμε για την ιστορία της TOMS, της εταιρείας που έκανε διάσημο το μοντέλο One for One. Αγόραζες ένα ζευγάρι παπούτσια και η εταιρεία έδινε άλλο ένα ζευγάρι σε ένα παιδί που το είχε ανάγκη. Ακούγεται υπέροχο, έτσι; Και όντως, για χρόνια ο κόσμος το αγάπησε. Τα παπούτσια έγιναν μόδα, οι celebrities τα φόρεσαν, οι πελάτες ένιωθαν ότι κάνουν καλό και η εταιρεία μεγάλωνε σαν να είχε πατήσει turbo.Μόνο που κάποια στιγμή άρχισαν οι δύσκολες ερωτήσεις. Τι γίνεται όταν στέλνεις δωρεάν παπούτσια σε φτωχές περιοχές; Βοηθάς πραγματικά την τοπική κοινωνία ή καταστρέφεις τους ανθρώπους που ήδη πουλάνε παπούτσια εκεί; Μειώνεις τη φτώχεια ή απλώς κάνεις τους ανθρώπους να περιμένουν την επόμενη δωρεά; Και τελικά, πόσο αθώο είναι ένα επιχειρηματικό μοντέλο που κάνει εμάς να νιώθουμε καλοί, αλλά μπορεί να δημιουργεί προβλήματα αλλού;Φυσικά, επειδή είμαστε το Fathers Tales, δεν μείναμε μόνο στα παπούτσια. Κάπου ανάμεσα σε κοινωνική επιχειρηματικότητα, χρεοκοπίες, φιλανθρωπία και τον Γιώργο να εξηγεί στον Δημήτρη τι είναι τα TOMS, η κουβέντα πήγε εκεί που πηγαίνει πάντα. Στα παιδιά μας. Γιατί το ίδιο ερώτημα υπάρχει και στο σπίτι. Όταν βοηθάμε συνεχώς τα παιδιά μας, τα στηρίζουμε ή τα κάνουμε να εξαρτώνται από εμάς; Όταν τους λύνουμε κάθε πρόβλημα, τα προστατεύουμε ή τους κλέβουμε την ευκαιρία να δυναμώσουν;Μιλάμε επίσης για την επιτυχία και για το περίεργο πράγμα που συμβαίνει όταν ένας άνθρωπος έχει πετύχει τα πάντα στα χαρτιά, αλλά μέσα του νιώθει άδειος. Ο ιδρυτής της TOMS έβγαλε εκατομμύρια, έγινε σύμβολο καλοσύνης, βοήθησε εκατομμύρια παιδιά και όμως έφτασε σε μια πολύ σκοτεινή προσωπική περίοδο. Γιατί τελικά, τα λεφτά, η εικόνα και τα χειροκροτήματα δεν γεμίζουν πάντα αυτό που έχουμε μέσα μας. Και αυτό είναι λίγο άβολο να το ακούμε, ειδικά αν περιμένουμε ότι “όταν πετύχω αυτό, τότε θα είμαι καλά”.Αν σου αρέσουν οι ιστορίες εταιρειών που ξεκίνησαν με μια απλή ιδέα και μετά τα πράγματα έγιναν πολύ πιο περίπλοκα, αυτό το επεισόδιο είναι για σένα. Αν έχεις αγοράσει ποτέ κάτι επειδή “είναι για καλό σκοπό”, μάλλον θα το ακούσεις με άλλο αυτί. Και αν είσαι γονιός που κάποιες φορές βοηθάει λίγο παραπάνω απ’ όσο πρέπει, τότε ίσως πονέσει λίγο. Αλλά με αγάπη. Και με αρκετή κοροϊδία, όπως πάντα.ΣυνδέσμοιΤο Fathers Tales στο YouTubeΓίνε μέλος της κοινότητας μας στο YouTubeΒρείτε τα Live Streams μας εδώ
• Νόμιζα ότι ήξερα τι είναι άγχος. Μέχρι που το έζησα 07.06.2026 41min

  Υπάρχει ένα είδος άγχους που δεν τελειώνει όταν τελειώσει η δουλειά, η εξέταση ή η δύσκολη συζήτηση. Είναι το άγχος που έρχεται το βράδυ, όταν όλα ησυχάζουν, και σου ψιθυρίζει όλα τα χειρότερα σενάρια με την αυτοπεποίθηση ανθρώπου που μόλις πήρε πτυχίο στην καταστροφολογία. Αυτό το άγχος νομίζεις ότι το καταλαβαίνεις. Μέχρι τη στιγμή που το ζεις πραγματικά.Σε αυτό το επεισόδιο του Fathers Tales, ο Γιώργος και ο Δημήτρης μιλάνε για το άγχος όχι θεωρητικά, αλλά μέσα από πραγματικές εμπειρίες. Για το άγχος που σε κρατάει ξύπνιο το βράδυ. Για το άγχος που σε κάνει να κοιτάς το ταβάνι και να σκέφτεσαι όλα τα πιθανά σενάρια καταστροφής. Και φυσικά, για εκείνη την υπέροχη συμβουλή που όλοι έχουμε ακούσει και κανέναν δεν έχει βοηθήσει ποτέ: «Μην αγχώνεσαι». Ευχαριστώ πολύ, μόλις θεραπεύτηκα.Η κουβέντα πάει από τα λεφτά και την υγεία μέχρι την οικογένεια, τις εξετάσεις, τις επιχειρήσεις, την επιτυχία, τον Ναδάλ, τα online projects και το κλασικό ανθρώπινο ταλέντο να φτιάχνουμε μέσα στο μυαλό μας ταινίες καταστροφής χωρίς budget αλλά με άψογη σκηνοθεσία. Γιατί το άγχος πολλές φορές δεν έχει να κάνει μόνο με αυτό που συμβαίνει τώρα, αλλά με αυτό που φοβόμαστε ότι μπορεί να συμβεί μετά.Μιλάμε επίσης για το πώς αντιδρά το σώμα όταν μπαίνει σε κατάσταση συναγερμού. Για το περίφημο fight or flight, για το πώς ο οργανισμός νομίζει ότι μας κυνηγάει λιοντάρι, ενώ στην πραγματικότητα απλώς κοιτάμε το web banking ή τα analytics της ιστοσελίδας μας. Και κάπου εκεί καταλαβαίνουμε ότι το άγχος δεν είναι απλά «σκέφτομαι πολύ». Είναι κάτι που σε επηρεάζει στο σώμα, στο μυαλό, στις αποφάσεις και πολλές φορές σε κάνει να κολλάς ακριβώς εκεί που πρέπει να κινηθείς.Το επεισόδιο όμως δεν μένει μόνο στο σκοτεινό κομμάτι. Μιλάμε και για το τι μπορεί να βοηθήσει. Την κίνηση. Τα μικρά βήματα. Το να σταματήσεις να κοιτάς μόνο το πρόβλημα και να αρχίσεις να ψάχνεις την επόμενη πρακτική κίνηση. Όχι επειδή ξαφνικά όλα λύνονται μαγικά, αλλά επειδή πολλές φορές το να κάνεις κάτι, έστω και μικρό, είναι αρκετό για να ανοίξει μια μικρή χαραμάδα φωτός.Αν έχεις αγχωθεί ποτέ τόσο που δεν μπορούσες να σκεφτείς καθαρά, αν έχεις φοβηθεί για το αύριο, αν έχεις ακούσει το «μην αγχώνεσαι» και ήθελες να απαντήσεις «α τέλεια, γιατί δεν το σκέφτηκα;», τότε αυτό το επεισόδιο είναι για σένα. Όχι γιατί έχουμε όλες τις απαντήσεις, αλλά γιατί μάλλον όλοι λίγο πολύ έχουμε βρεθεί στο ίδιο βαγόνι του roller coaster. Και ναι, καμιά φορά φωνάζουμε. Αλλά τουλάχιστον δεν είμαστε μόνοι.ΣυνδέσμοιΤο Fathers Tales στο YouTubeΓίνε μέλος της κοινότητας μας στο YouTubeΒρείτε τα Live Streams μας εδώ
• Με ένα αρχείο που βγάζει χιλιάρικα (αν όλα πάνε καλά) 31.05.2026 36min

  Τι θα έκανες αν σου έλεγε κάποιος ότι μπορεί να βγάλει χιλιάδες ευρώ χωρίς να στείλει κάποιο προϊόν, χωρίς αποθήκη, χωρίς μεταφορικά και χωρίς καν να κατασκευάσει κάτι ο ίδιος; Ακούγεται σαν απάτη, σαν όνειρο ή σαν ακόμα ένα βίντεο που υπόσχεται “παθητικό εισόδημα από τον καναπέ”. Κι όμως, σε αυτό το επεισόδιο μιλάμε για μια πραγματική ιδέα που συνδυάζει crowdfunding, 3D printing και ένα απλό αρχείο που μπορεί να γίνει προϊόν στο σπίτι κάποιου άλλου.Ο Δημήτρης έρχεται ενθουσιασμένος με μια ιστορία φίλου που ασχολείται με 3D printing και ετοιμάζεται να δοκιμάσει την τύχη του στο crowdfunding. Ο Γιώργος, από την άλλη, προσπαθεί να καταλάβει αν μιλάμε για επιχείρηση, χόμπι, πνευματική ιδιοκτησία ή για το πιο εξελιγμένο “πάρε αυτό το αρχείο και κάν’ το μόνος σου” που έχει υπάρξει ποτέ. Και κάπως έτσι ξεκινάει μια κουβέντα για το αν μπορείς όντως να βγάλεις χιλιάδες ευρώ με ένα αρχείο.Μιλάμε για Kickstarter, backers, tiers, καμπάνιες, scams, καθυστερήσεις, marketing, deadlines και όλα αυτά τα ωραία που κάνουν μια ιδέα να φαίνεται απλή μέχρι να προσπαθήσεις να την υλοποιήσεις. Γιατί άλλο είναι να λες “έχω μια φοβερή ιδέα” και άλλο να πρέπει να φτιάξεις βίντεο, σελίδα καμπάνιας, πρωτότυπο, κοινό, εμπιστοσύνη και μετά να εξηγήσεις στην εφορία τι ακριβώς πούλησες. Ειδικά όταν αυτό που πούλησες είναι ένα αρχείο.Φυσικά, η κουβέντα δεν μένει μόνο στο 3D printing. Πάμε και στο μεγάλο ερώτημα που πονάει κάθε δημιουργό, επιχειρηματία, podcaster και άνθρωπο που κάποια στιγμή είπε “θα το φτιάξω και θα έρθουν μόνοι τους”. Χρειάζεται marketing ή αρκεί να έχεις καλό προϊόν; Αν δεν έχεις κοινό, μπορεί να πετύχει το crowdfunding; Και αν το προϊόν σου είναι καταπληκτικό αλλά δεν το ξέρει κανείς, υπάρχει πραγματικά;Ένα επεισόδιο για ιδέες, λεφτά, ρίσκο, χόμπι που μπορεί να γίνουν επιχειρήσεις και επιχειρήσεις που μπορεί να ξεκινήσουν από ένα πλαστικό εξάρτημα πάνω σε ένα γραφείο. Αν έχεις σκεφτεί ποτέ “μήπως να κάνω κάτι δικό μου;”, “μήπως αυτή η ιδέα αξίζει;” ή “μήπως τελικά πρέπει να αγοράσω 3D printer;”, αυτό το επεισόδιο μπορεί να σε βάλει σε σκέψεις. Ή να σε σώσει από μια αγορά εκατοντάδω ευρώ που θα κατέληγε να εκτυπώνει μόνο σουβέρ.Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, καταλήγουμε στο κλασικό Fathers Tales συμπέρασμα: η ιδέα είναι ωραία, το crowdfunding είναι ενδιαφέρον, το 3D printing είναι εντυπωσιακό, αλλά στο τέλος κάποιος πρέπει να κάνει τη δουλειά. Και συνήθως αυτός ο κάποιος έχει ήδη δουλειά, παιδιά, υποχρεώσεις και έναν εκτυπωτή που κάνει “κρακ κρουκ” στο σαλόνι.ΣυνδέσμοιΤο Fathers Tales στο YouTubeΓίνε μέλος της κοινότητας μας στο YouTubeΒρείτε τα Live Streams μας εδώ
• Ανακαλύψαμε κάτι που μας έλειπε για χρόνια κάνοντας live streaming 24.05.2026 40min

  Μέχρι πριν λίγο καιρό πιστεύαμε ότι τα live είναι κάτι που μάλλον δεν θα κάνουμε ποτέ. Πολύ άγχος, πολύ απρόβλεπτα, πολλά πράγματα που μπορούν να πάνε στραβά. Και μετά πατήσαμε το κουμπί. Ένα δοκιμαστικό live έγινε δεύτερο, μετά τρίτο, και ξαφνικά βρεθήκαμε να κάνουμε πέντε live μέσα σε μία εβδομάδα. Το περίεργο όμως δεν είναι ότι τα κάναμε. Το περίεργο είναι ότι ανακαλύψαμε κάτι που μάλλον έλειπε από το Fathers Tales εδώ και χρόνια.Σε αυτό το επεισόδιο μιλάμε για το πώς ξεκίνησαν τα πρώτα μας live, χωρίς ιδιαίτερο πλάνο, χωρίς θεματική και χωρίς την ψευδαίσθηση ότι ξέρουμε ακριβώς τι κάνουμε. Κάπου ανάμεσα στα σχόλια, στις ερωτήσεις, στα τεχνικά προβλήματα και στο κλασικό άγχος του «είμαστε όντως στον αέρα τώρα;», καταλάβαμε ότι το live streaming δεν είναι απλώς ένας ακόμα τρόπος να βγάζεις περιεχόμενο. Είναι ένας εντελώς διαφορετικός τρόπος να επικοινωνείς με τον κόσμο που σε ακούει.Φυσικά, επειδή μιλάμε για Fathers Tales, δεν θα μπορούσαν όλα να πάνε ομαλά. Η σύνδεση του Γιώργου αποφάσισε κάποια στιγμή να ζήσει τη δική της περιπέτεια, το live κόντεψε να γίνει one man show του Δημήτρη, το chat πήρε φωτιά και εμείς προσπαθούσαμε να δείχνουμε ψύχραιμοι. Ή τουλάχιστον όσο ψύχραιμος μπορείς να δείχνεις όταν εξαφανίζεται ο συμπαρουσιαστής σου και σε κοιτάνε δεκάδες άνθρωποι ζωντανά.Μιλάμε για το πώς αλλάζει η αίσθηση όταν ένα podcast γίνεται ζωντανό. Τα κανονικά επεισόδια είναι πιο δομημένα, πιο προσεγμένα και πιο «κάτσαμε και το σκεφτήκαμε». Τα live είναι πιο χαλαρά, πιο απρόβλεπτα και μερικές φορές λίγο πιο επικίνδυνα για την ψυχική μας ηρεμία. Όμως ακριβώς εκεί βρίσκεται η μαγεία τους. Το κοινό μπαίνει στην κουβέντα, αλλάζει τη ροή, πετάει ατάκες, κάνει ερωτήσεις και ξαφνικά η εκπομπή δεν είναι μόνο ο Γιώργος και ο Δημήτρης που μιλάνε. Είναι μια μικρή παρέα που χτίζεται εκείνη τη στιγμή.Συζητάμε επίσης τα πρακτικά και τεχνικά κομμάτια του live streaming. Ποια πλατφόρμα χρησιμοποιούμε, γιατί δεν ξεκινήσαμε απευθείας με OBS, τι μας βολεύει, τι μας εκνευρίζει, πώς βάζουμε καλεσμένους, πώς βλέπουμε το chat και πώς μάθαμε με τον δύσκολο τρόπο ότι ακόμα και μια μουσική εισαγωγή μπορεί να σε βάλει σε περιπέτειες με copyright claims. Γιατί προφανώς δεν φτάνει να έχεις άγχος επειδή είσαι live. Πρέπει να έχεις και το YouTube να σου λέει «ωραία όλα αυτά, αλλά για τη μουσική πρέπει να τα πούμε λίγο».Πέρα όμως από τα τεχνικά, αυτό το επεισόδιο είναι κυρίως για την αίσθηση ότι ξεκλειδώσαμε κάτι καινούριο. Για το πώς ένα απλό live μπορεί να σου θυμίσει γιατί ξεκίνησες να δημιουργείς περιεχόμενο. Για το πώς η ενέργεια του κόσμου μπορεί να σου δώσει περισσότερη όρεξη από όσο περίμενες. Και για το πώς κάτι που στην αρχή φοβόμασταν, τελικά έγινε ένα από τα πιο διασκεδαστικά πράγματα που έχουμε κάνει τα τελευταία χρόνια στο Fathers Tales.Αν έχετε δει κάποιο από τα live μας, αυτό το επεισόδιο είναι το παρασκήνιο πίσω από αυτά. Αν δεν έχετε δει κανένα, είναι η τέλεια ευκαιρία να καταλάβετε γιατί έχουμε ενθουσιαστεί τόσο πολύ. Και αν σκέφτεστε και εσείς να κάνετε live αλλά το αναβάλλετε, μάλλον θα φύγετε από αυτό το επεισόδιο με μία ενοχλητική σκέψη στο μυαλό: «μήπως τελικά να πατήσω κι εγώ το κουμπί;»ΣυνδέσμοιΤο Fathers Tales στο YouTubeΓίνε μέλος της κοινότητας μας στο YouTubeΒρείτε τα Live Streams μας εδώ
• Metallica, συναυλίες και παιδιά: αξίζει τελικά η ταλαιπωρία; 17.05.2026 34min

  Πόσα χρήματα, πόση ταλαιπωρία και πόση νοσταλγία χωράνε σε μία συναυλία των Metallica; Στο 112ο επεισόδιο του Fathers Tales, ο Γιώργος πήρε τον γιο του στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας για να δουν Metallica, αλλά τελικά η κουβέντα ανοίγει πολύ περισσότερο: γιατί πάμε ακόμα σε συναυλίες, τι θέλουμε να ζήσουν τα παιδιά μας και μήπως κάποιες φορές δεν τα πηγαίνουμε απλώς σε ένα live, αλλά προσπαθούμε να τους χαρίσουμε μια μικρή εκδοχή των δικών μας νεανικών χρόνων;Μιλάμε για τη συναυλία των Metallica στην Αθήνα, για το τεράστιο show, το Ολυμπιακό Στάδιο, τον κόσμο, τον ήχο, τις τιμές, το Snake Pit, τα αναμνηστικά και φυσικά για το αν πράγματι 90.000 άνθρωποι μπορούν να κάνουν τους σεισμογράφους να αναρωτιούνται τι συμβαίνει. Γιατί όταν βάζεις τόσο κόσμο να χοροπηδάει μαζί, ανάμεσα στο “Enter Sandman” και το “Master of Puppets”, κάτι θα κουνηθεί.Φυσικά δεν θα μπορούσαμε να μη μιλήσουμε και για το ελληνικό κομμάτι της συναυλίας. Ζορμπάς, Τρύπες, ελληνικό ίντερνετ σε πλήρη λειτουργία και όλοι να έχουν άποψη για το τι έπρεπε να παίξουν οι Metallica στην Αθήνα. Γιατί στην Ελλάδα δεν αρκεί να έρθει ένα από τα μεγαλύτερα συγκροτήματα του κόσμου. Πρέπει και να συμφωνήσουμε όλοι αν το setlist ήταν αρκετά ελληνικό, αρκετά metal και αρκετά σωστό.Η κουβέντα όμως δεν μένει μόνο στους Metallica. Πάμε σε Green Day, Dream Theater, Iron Maiden, παλιές συναυλίες, νέες συναυλίες και στη μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο “πήγα συναυλία με 7.500 δραχμές” και στο “θέλω δύο εισιτήρια και μάλλον πρέπει να πουλήσω ένα νεφρό”. Μιλάμε για το πώς οι συναυλίες άλλαξαν, πώς τα μεγάλα συγκροτήματα έγιναν ολόκληρες επιχειρήσεις και γιατί σήμερα ένα live δεν είναι απλώς μουσική, αλλά παραγωγή, branding, φωτιές, οθόνες, merch και αρκετά φορτηγά για να μετακομίσει μισή Αθήνα.Κάπου εκεί μπαίνει και το πιο πατρικό κομμάτι της κουβέντας. Όταν παίρνουμε τα παιδιά μας σε συναυλίες, το κάνουμε πραγματικά για εκείνα ή λίγο και για εμάς; Θέλουμε να τους χαρίσουμε μια ανάμνηση ζωής ή προσπαθούμε, έστω και άθελά μας, να τους κάνουμε να αγαπήσουν αυτά που αγαπήσαμε κι εμείς; Και τελικά, όταν ένας πατέρας πηγαίνει τον γιο του στους Metallica, βλέπει μπροστά του το παιδί του ή τον εαυτό του στα 17;Ο Δημήτρης, από την άλλη, εκπροσωπεί όλους όσοι ακούν “συναυλία” και σκέφτονται αμέσως ταλαιπωρία, κόσμο, ουρές, πάρκινγκ, κούραση, κουφαμάρα και “δεν το βλέπω καλύτερα στο YouTube;”. Και έτσι η κουβέντα γίνεται μια ωραία σύγκρουση δύο κόσμων: από τη μία ο Γιώργος που αγαπά την ατμόσφαιρα του live, από την άλλη ο Δημήτρης που δεν είναι καθόλου σίγουρος ότι θέλει να πληρώσει για να στριμωχτεί με δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους.Αν έχεις πάει ποτέ σε συναυλία με τα παιδιά σου, αν σκέφτεσαι να πας, αν έχεις πληρώσει εισιτήριο και ακόμα το θυμάσαι, αν αγαπάς τους Metallica ή αν απλά θέλεις να ακούσεις δύο πατεράδες να προσπαθούν να καταλάβουν αν μεγαλώνουν παιδιά ή μικρές εκδοχές του εαυτού τους, αυτό το επεισόδιο είναι για σένα.Γιατί τελικά οι συναυλίες δεν είναι μόνο μουσική. Είναι αναμνήσεις, ταλαιπωρία, λεφτά, παρέα, ιδρώτας, νοσταλγία, λίγο cringe, πολύ θόρυβος και εκείνη η περίεργη αίσθηση ότι για λίγες ώρες ανήκεις κάπου. Και αν αυτό το “κάπου” το μοιράζεσαι με το παιδί σου, τότε ίσως η ταλαιπωρία να αξίζει λίγο παραπάνω.ΣυνδέσμοιΤο Fathers Tales στο YouTubeΓίνε μέλος της κοινότητας μας στο YouTubeΒρείτε τα Live Streams μας εδώ
• 1064 μέρες meditation. Άξιζε ή ήταν η μεγαλύτερη κοροϊδία; 10.05.2026 42min

  Σε αυτό το επεισόδιο του Fathers Tales, ο Γιώργος αποκαλύπτει ότι έκανε διαλογισμό για 1064 συνεχόμενες μέρες. Ναι, σωστά διάβασες. Όχι 10 μέρες, όχι έναν μήνα, όχι μέχρι να βαρεθεί και να πει “εντάξει, αρκετά με την εσωτερική γαλήνη”. 1064 μέρες. Δηλαδή περίπου τρία χρόνια στα οποία κάθισε, έκλεισε τα μάτια, προσπάθησε να ηρεμήσει το μυαλό του και, όπως θα ακούσεις, κυνηγούσε και κάτι πουλάκια μέσα σε μία εφαρμογή. Κυριολεκτικά!Ο Δημήτρης, από την άλλη, μπαίνει στο επεισόδιο όπως θα έμπαιναν πολλοί από εμάς. Με μία υγιή καχυποψία. Γιατί ας είμαστε ειλικρινείς, για αρκετούς ο διαλογισμός ακούγεται σαν κάτι ανάμεσα σε “κάθομαι και κοιτάω το ταβάνι” και “προσπαθώ να μη σκέφτομαι ότι σκέφτομαι”. Ο Γιώργος λοιπόν προσπαθεί να του εξηγήσει τι είναι πραγματικά το meditation, τι δεν είναι, γιατί δεν είναι το ίδιο με το overthinking και πώς μπορεί τελικά να λειτουργήσει σαν προπόνηση για το μυαλό.Η κουβέντα όμως δεν μένει στη θεωρία. Ο Γιώργος μιλάει για την εφαρμογή που χρησιμοποίησε, το Muse headband, το περίεργο gadget που φοράς στο κεφάλι και μετράει την ηρεμία σου, και το πώς το gamification τον έκανε να συνεχίσει. Γιατί άλλο να σου λένε “κάνε διαλογισμό για να ηρεμήσεις” και άλλο να σου λέει μία εφαρμογή “μπράβο, άκουσες πουλάκια, πάρε πόντους”. Αν έχεις παίξει ποτέ παιχνίδι, έχεις μετρήσει θερμίδες, έχεις κάνει streak στο περπάτημα ή έχεις νιώσει τρόμο μη χαλάσει το σερί σου, τότε αυτό το κομμάτι θα σου μιλήσει κατευθείαν στην ψυχή. Ή τουλάχιστον στο dopamine system σου.Στο επεισόδιο συζητάμε επίσης τι έμαθε ο Γιώργος μετά από 1064 μέρες διαλογισμού, αν τον βοήθησε πραγματικά στην καθημερινότητα και σε ποια δύσκολη στιγμή ένιωσε ότι αυτή η πρακτική του φάνηκε χρήσιμη. Μιλάμε για σκέψεις που έρχονται και φεύγουν, για το πώς δεν είμαστε πάντα οι σκέψεις μας, για άγχος, συγκέντρωση, συνήθειες, αυτοβελτίωση και για το αν τελικά όλα αυτά είναι βαθιά σοφία ή απλά ένας πολύ περίτεχνος τρόπος να κάτσεις ήσυχος για δέκα λεπτά.Και επειδή Fathers Tales χωρίς challenge δεν γίνεται, στο τέλος αποφασίζουμε να δοκιμάσουμε κάτι όλοι μαζί. Ένα 7ήμερο challenge διαλογισμού. Όχι για να γίνουμε μοναχοί στο Άγιο Όρος, όχι για να κάνουμε levitate πάνω από τον καναπέ, αλλά για να δούμε αν λίγα λεπτά την ημέρα μπορούν όντως να μας βοηθήσουν να ηρεμήσουμε, να συγκεντρωθούμε και να καταλάβουμε λίγο καλύτερα τι γίνεται μέσα στο κεφάλι μας.Αν πιστεύεις ότι ο διαλογισμός είναι χάσιμο χρόνου, αυτό το επεισόδιο είναι για σένα. Αν πιστεύεις ότι θα έπρεπε να τον έχεις ξεκινήσει εδώ και χρόνια, πάλι για σένα είναι. Και αν απλώς θέλεις να ακούσεις δύο άντρες να προσπαθούν να εξηγήσουν τι είναι το meditation, να μιλούν για πουλάκια, βροχή, headbands και εσωτερική γαλήνη χωρίς να το κάνουν υπερβολικά σοβαρό, τότε μάλλον μόλις βρήκες το επεισόδιο που πρέπει να ακούσεις.ΣυνδέσμοιΤο Fathers Tales στο YouTubeΓίνε μέλος της κοινότητας μας στο YouTubeΒρείτε τα Live Streams μας εδώ
• Η σκοτεινή αλήθεια πίσω από κάθε κομμάτι σοκολάτας 03.05.2026 31min

  Την επόμενη φορά που θα φας σοκολάτα, υπάρχει κάτι που ίσως δεν θέλεις να σκεφτείς: μπορεί, χωρίς να το ξέρεις, να στηρίζεις ένα σύστημα που βασίζεται στην παιδική εργασία και την εκμετάλλευση. Ναι, ακούγεται βαρύ για κάτι που συνήθως τρώμε στις 11 το βράδυ με τύψεις και ένα “μόνο ένα κομματάκι θα φάω”, αλλά αυτή είναι η σκοτεινή πλευρά της σοκολάτας. Σε αυτό το επεισόδιο του Fathers Tales, ο Γιώργος και ο Δημήτρης ανοίγουν μια κουβέντα που ξεκινάει γλυκά, αλλά πολύ γρήγορα γίνεται πικρή.Αφορμή είναι η ιστορία της Tony’s Chocolonely, μιας ολλανδικής σοκολάτας που δεν έγινε γνωστή μόνο επειδή είναι νόστιμη, μεγάλη και επικίνδυνα εύκολη να εξαφανιστεί από το ντουλάπι. Έγινε γνωστή επειδή πίσω της κρύβεται μια απίστευτη ιστορία με έναν δημοσιογράφο, μια σοκολάτα, ένα αστυνομικό τμήμα και μια προσπάθεια να αποκαλυφθεί η σκοτεινή πλευρά της βιομηχανίας του κακάο. Και κάπου εκεί αρχίζει το ερώτημα: ξέρουμε πραγματικά τι αγοράζουμε;Ο Γιώργος εξηγεί πώς μια απλή σοκολάτα έγινε σύμβολο ενάντια στην εκμετάλλευση, γιατί τα κομμάτια της είναι άνισα και πώς αυτό δεν είναι σχεδιαστικό λάθος, αλλά κομμάτι του μηνύματος. Ο Δημήτρης, από την άλλη, κάνει αυτό που κάνει πάντα καλύτερα: ρωτάει τις πρακτικές ερωτήσεις που όλοι σκεφτόμαστε. Είναι όντως τόσο καλή; Αξίζει να πληρώνεις παραπάνω; Μπορείς να εμπιστευτείς μια εταιρεία που λέει ότι κάνει καλό; Και κυρίως, υπάρχει σοκολάτα που να μπαίνει στην κατάψυξη και να γίνεται ακόμα καλύτερη;Μιλάμε επίσης για το αν ο κόσμος είναι διατεθειμένος να πληρώσει περισσότερα για ένα προϊόν που έχει έναν ηθικό σκοπό από πίσω. Είναι το ethical branding πραγματική αλλαγή ή απλά έξυπνο marketing; Μπορεί μια εταιρεία να χτίσει ολόκληρο brand γύρω από μια αξία και να επιβιώσει απέναντι σε τεράστιους ανταγωνιστές; Και πόσο εύκολα συγχωρούμε τις μεγάλες βιομηχανίες όταν το προϊόν τους είναι νόστιμο, φτηνό και βρίσκεται ακριβώς δίπλα στο ταμείο;Φυσικά, επειδή εδώ είμαστε στο Fathers Tales, η συζήτηση δεν μένει μόνο στα σοβαρά. Κάπου ανάμεσα στην παιδική εργασία, τις τιμές του κακάο, τις ανατιμήσεις στα σούπερ μάρκετ και τα ethical brands, καταλήγουμε να συζητάμε για το πόση σοκολάτα μπορεί να φάει ένας άνθρωπος πριν αρχίσει να διαπραγματεύεται με το στομάχι του. Υπάρχουν αναφορές σε σοκολάτες στην κατάψυξη, σε βραδινές επιθέσεις στα γλυκά και σε εκείνη τη γνωστή ψευδαίσθηση ότι “θα φάω μόνο ένα κομματάκι”.Αν αγαπάς τη σοκολάτα, αυτό το επεισόδιο μπορεί να σε κάνει να τη δεις λίγο διαφορετικά. Αν αγαπάς τις ιστορίες πίσω από γνωστά προϊόντα, θα βρεις εδώ μια από τις πιο ενδιαφέρουσες. Και αν απλά θέλεις να ακούσεις δύο μπαμπάδες να ξεκινούν από μια σοκολάτα και να φτάνουν μέχρι την παγκόσμια οικονομία, το marketing, την ηθική και την κατάψυξη, τότε είσαι στο σωστό επεισόδιο.Τελικά, η σοκολάτα είναι απλώς μια μικρή απόλαυση ή κάτι πολύ μεγαλύτερο; Μπορεί μια αγορά στο σούπερ μάρκετ να έχει ηθικό βάρος; Και μήπως την επόμενη φορά που θα ανοίξεις μια σοκολάτα, θα σκεφτείς λίγο περισσότερο τι υπάρχει πίσω από κάθε κομμάτι; Άκου το επεισόδιο και μετά πες μας: εσύ θα πλήρωνες παραπάνω για μια πιο “καθαρή” σοκολάτα;ΣυνδέσμοιΤο Fathers Tales στο YouTubeΓίνε μέλος της κοινότητας μας στο YouTubeΒρείτε τα Live Streams μας εδώ
• Οι καλύτερες και χειρότερες αγορές που κάναμε έως σήμερα 26.04.2026 58min

  Στο 109ο επεισόδιο του Fathers Tales podcast, ανοίγουμε το μεγάλο κεφάλαιο των αγορών που κάναμε με ενθουσιασμό και ελπίδα ότι θα μας αλλάξουν τη ζωή. Κάποιες βγήκαν φοβερές, άλλες άλλαξαν την καθημερινότητά μας και άλλες κατέληξαν να μας κοιτάνε από ένα ντουλάπι με ύφος «γιατί με αγόρασες;».Μιλάμε για gadget, τεχνολογία, κουζινικά, ταξιδιωτικά κόλπα, κάμερες, πληκτρολόγια, ακουστικά, air fryer, καρέκλες γραφείου, ζυγαριές, παιχνιδομηχανές και άλλα αντικείμενα που κάποτε μας φάνηκαν απολύτως απαραίτητα. Γιατί όλοι έχουμε πει κάποια στιγμή «αυτό θα μου λύσει τα χέρια» και μετά ανακαλύψαμε ότι τελικά μας άδειασε μόνο το πορτοφόλι.Ο Γιώργος εξηγεί γιατί κάποιες συσκευές του άλλαξαν πραγματικά τη ζωή, από το podcasting setup μέχρι τα μηχανικά πληκτρολόγια και τα γκάτζετ για διαλογισμό. Ο Δημήτρης, από την άλλη, υπερασπίζεται αγορές που ίσως δεν ακούγονται εντυπωσιακές, αλλά στην πράξη έγιναν μέρος της καθημερινότητάς του. Ναι, μπορεί μια κουρευτική μηχανή ή μια ζυγαριά κουζίνας να μην ακούγονται σαν επανάσταση, αλλά όταν τις χρειάζεσαι, γίνονται οι μικροί ήρωες του σπιτιού.Φυσικά, δεν θα μπορούσαν να λείπουν και οι μεγάλες αποτυχίες. Εκείνες οι αγορές που έγιναν με όνειρα, σχέδια και ένα μικρό παραλήρημα αισιοδοξίας, μόνο και μόνο για να καταλήξουν σε αποθήκες, ντουλάπια και σκοτεινές γωνίες. Από συσκευές κουζίνας που έμοιαζαν φοβερές στην ιδέα, αλλά στην πράξη ήθελαν περισσότερο καθάρισμα από όσο άξιζε το φαγητό έως άλλες πιο εξωτικές συσκευές.Το επεισόδιο είναι μια βόλτα στην ψυχολογία της αγοράς. Γιατί αγοράζουμε πράγματα; Πότε κάτι αξίζει πραγματικά τα λεφτά του; Πότε μπερδεύουμε την ανάγκη με τον ενθουσιασμό; Και πόσες φορές έχουμε πείσει τον εαυτό μας ότι αυτή τη φορά το νέο γκάτζετ θα μας κάνει πιο οργανωμένους, πιο παραγωγικούς, πιο υγιείς ή απλώς λίγο πιο χαρούμενους;Αν έχεις αγοράσει ποτέ κάτι που έλεγες ότι θα χρησιμοποιείς κάθε μέρα και τελικά το είδες ξανά μόνο όταν καθάριζες ντουλάπια, αυτό το επεισόδιο είναι για σένα. Αν έχεις όμως και εκείνη τη μία αγορά που λες «αυτό άξιζε κάθε ευρώ», τότε μάλλον θα βρεις αρκετούς λόγους να συμφωνήσεις, να διαφωνήσεις και να γελάσεις μαζί μας.Στο τέλος, το ερώτημα μένει ανοιχτό: ποια αγορά μας έσωσε πραγματικά και ποια ήταν απλώς μια ακόμα απόδειξη ότι όταν ένας μπαμπάς δει ένα ωραίο γκάτζετ, η λογική πάει για ύπνο;ΣυνδέσμοιΤο Fathers Tales στο YouTubeΓίνε μέλος της κοινότητας μας στο YouTubeΒρείτε τα Live Streams μας εδώΠροϊόντα που αναφέρουμε στο επεισόδιοSony ZV1Rodecaster Pro IIDBX286Sony A7C IIInsta360 GO UltraElgato PrompterPhilips Κουρετική ΜηχανήΒραστήρας ΝερούPhilips Air FryerΖυγαριά ΚουζίναςKenwood kMixΖυγαριά ταξιδίουVacuum Bags για ρούχαKeychron K8 MaxΑκουστικά Pixel Buds Pro 2NVIDIA Shield
• Μου λείπει η Ελλάδα. Αλλά όχι για τους λόγους που νομίζεις 19.04.2026 43min

  Υπάρχουν πράγματα που σου λείπουν από την Ελλάδα όταν μένεις στο εξωτερικό. Και μετά υπάρχουν και εκείνα που νόμιζες ότι θα σου λείπουν, αλλά τελικά δεν σου λείπουν καθόλου. Σε αυτό το επεισόδιο ο Γιώργος ανοίγει τα χαρτιά του και, μετά από 10 χρόνια στην Ολλανδία, λέει με ειλικρίνεια τι του λείπει πραγματικά από την Ελλάδα και τι όχι. Η κουβέντα δεν πάει καθόλου όπως θα περίμενες, γιατί δεν είναι άλλο ένα επεισόδιο με ιστορίες νοσταλγίας. Είναι πολύ πιο αληθινό, πολύ πιο αστείο και πολύ πιο κοντά σε όσα σκέφτεται κάθε άνθρωπος που έχει ζήσει μακριά από την πατρίδα του.Από τον καιρό και τη θάλασσα μέχρι τα μεζεδοπωλεία, τα μαγειρευτά, τα γλυκά των ζαχαροπλαστείων και εκείνες τις βραδινές βόλτες που στην Ελλάδα πάντα κάπου έχει κόσμο, πάντα κάτι γίνεται και πάντα θα βρεις ένα περίπτερο ανοιχτό για να πάρεις νερό, η συζήτηση πιάνει όλα εκείνα τα μικρά και μεγάλα που φτιάχνουν την καθημερινότητα. Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις ότι τελικά δεν σου λείπουν μόνο τα ηλιοβασιλέματα και οι διακοπές. Μπορεί να σου λείπει πιο πολύ ένα καλό πιάτο γεμιστά, μια κρέπα της προκοπής ή το να πας θέατρο και να καταλαβαίνεις τι λένε χωρίς να χρειάζεσαι υπότιτλους.Φυσικά δεν μένουμε μόνο στα γλυκά και στις ταβέρνες, γιατί η αλήθεια πρέπει να ακούγεται ολόκληρη. Ο Γιώργος εξηγεί και τι δεν του λείπει καθόλου από την Ελλάδα, και εδώ αρχίζει το πραγματικό ζουμί. Μηχανάκια που πετάγονται από παντού, κίνηση που σε κάνει να αμφισβητείς τις επιλογές της ζωής σου, παρκάρισμα που θυμίζει κυνήγι θησαυρού και γραφειοκρατία που σε κάνει να χρειάζεσαι δεύτερο πιστοποιητικό μόνο και μόνο για να αποδείξεις ότι πήρες το πρώτο. Με λίγα λόγια, η Ελλάδα είναι υπέροχη, αρκεί καμιά φορά να μην προσπαθείς να κάνεις κάτι πρακτικό.Μέσα σε όλα αυτά, η κουβέντα γίνεται και πιο προσωπική. Μπαίνουν στο τραπέζι οι φίλοι που μένουν πίσω, η οικογένεια που πάντα σου λείπει, το πώς αλλάζουν οι σχέσεις όταν περνάνε τα χρόνια και το παράξενο συναίσθημα να είσαι κάπου καλά, αλλά να ξέρεις ότι ένα κομμάτι σου θα ανήκει πάντα αλλού. Είναι από αυτές τις συζητήσεις που ξεκινούν χαλαρά και ξαφνικά σε πετυχαίνουν σε ένα πολύ συγκεκριμένο σημείο της καρδιάς, εκεί που έχεις χωρέσει αναμνήσεις, συνήθειες και λίγη νοσταλγία που εμφανίζεται χωρίς προειδοποίηση.Αν έχεις φύγει στο εξωτερικό, θα ακούσεις αυτό το επεισόδιο και θα λες συνέχεια ναι, αυτό ακριβώς. Αν δεν έχεις φύγει ποτέ, θα καταλάβεις λίγο καλύτερα τι περνάει κάποιος που ζει ανάμεσα σε δύο πατρίδες, στη χώρα που αγαπά και στη χώρα που έχει χτίσει τη ζωή του. Και αν απλώς θέλεις να ακούσεις μια ωραία, αστεία και αληθινή κουβέντα για την Ελλάδα, την Ολλανδία, τις συνήθειες, τις συγκρίσεις και όλα εκείνα τα μικρά πράγματα που τελικά είναι τα μεγάλα, τότε αυτό το επεισόδιο είναι για σένα.Πατάς play και έρχεσαι μαζί μας σε μια συζήτηση που έχει λίγο από νοσταλγία, λίγο από γκρίνια, αρκετό γέλιο και πολλές αλήθειες. Γιατί τελικά η Ελλάδα μπορεί να σου λείπει. Αλλά μάλλον όχι πάντα για τους λόγους που νομίζεις.ΣυνδέσμοιΤο Fathers Tales στο YouTubeΓίνε μέλος της κοινότητας μας στο YouTubeΒρείτε τα Live Streams μας εδώ
• Πριν τα κινητά, έτσι περνούσαμε καλύτερα 12.04.2026 59min

  Σε αυτό το επεισόδιο ανοίγουμε ένα τεράστιο χρονοντούλαπο και βγάζουμε έξω όλα όσα μας μεγάλωσαν. Αλάνες, coinOPS, επιτραπέζια, Game Boy, Amstrad, φλίπερ και εκείνα τα παιχνίδια που σήμερα αν τα δεις ξανά μάλλον θα πεις «πώς περνούσαμε τόσες ώρες με αυτό;» και αμέσως μετά θα θελήσεις να παίξεις για τρεις ώρες χωρίς διάλειμμα. Ο Γιώργος και ο Δημήτρης θυμούνται μια εποχή που η ψυχαγωγία δεν ήθελε Wi-Fi, φόρτιση ή κωδικό πρόσβασης. Ήθελε μόνο παρέα, φαντασία και στην καλύτερη περίπτωση ένα κέρμα στην τσέπη.Από τα παιχνίδια της γειτονιάς μέχρι τα πιο παράξενα επιτραπέζια, η κουβέντα πηγαίνει παντού. Σκοινάκι, λάστιχο, μακριά γαϊδούρα, παιχνίδια με νερό, μυστήρια στο Πεκίνο, ναυμαχία και όλα εκείνα τα μικρά θαύματα που κάποτε μας φαίνονταν το κέντρο του κόσμου. Είναι από αυτά τα επεισόδια που σε κάνουν να θυμηθείς πράγματα που νόμιζες ότι είχαν χαθεί για πάντα κάπου ανάμεσα σε σχολικές τσάντες, παιδικά δωμάτια και συρτάρια που δεν άνοιξαν ποτέ ξανά. Και ναι, υπάρχει πολύ μεγάλη πιθανότητα να ακούσεις κάτι και να φωνάξεις «όχι ρε συ, το είχα κι εγώ αυτό».Φυσικά δεν λείπουν τα ουφάδικα και οι υπολογιστές που έφαγαν ατελείωτες ώρες από τη ζωή μας. Μιλάμε για εποχές που ένα παιχνίδι μπορούσε να φορτώνει τόση ώρα ώστε να προλάβεις να αμφισβητήσεις όλες τις επιλογές της ζωής σου. Prince of Persia, Rick Dangerous, Monkey Island, Lemmings, Tetris, Sensible Soccer και πολλές ακόμα παιχνιδάρες παρελαύνουν σε μια συζήτηση γεμάτη νοσταλγία, γέλιο και εκείνη τη γλυκιά αίσθηση ότι κάποτε δεν χρειαζόμασταν και πολλά για να κολλήσουμε άσχημα. Χρειαζόμασταν μόνο μία οθόνη, λίγη υπομονή και κατά προτίμηση να μη σηκώσει κάποιος το τηλέφωνο ενώ είμαστε συνδεδεμένοι.Μέσα στο επεισόδιο θα βρεις και ιστορίες που αποδεικνύουν ότι ως παιδιά ήμασταν λίγο πιο ανθεκτικοί, λίγο πιο αφελείς και σίγουρα πολύ πιο πρόθυμοι να κάνουμε πράγματα που σήμερα θα τα βλέπαμε και θα λέγαμε «αυτό δεν ήταν παιχνίδι, αυτό ήταν ομαδικό πείραμα επιβίωσης». Από άλματα στις σκάλες μέχρι επικές αποτυχίες και τραυματικές εμπειρίες στη μακριά γαϊδούρα, οι αναμνήσεις έρχονται η μία μετά την άλλη και κουβαλάνε μαζί τους εκείνο το αυθεντικό χάος των παιδικών χρόνων. Τότε που βαριόμασταν πιο εύκολα, αλλά τελικά περνούσαμε καλύτερα.Αυτό το επεισόδιο είναι ταξίδι νοσταλγίας για όσους έζησαν τα 80s και τα 90s, αλλά και μια μικρή απόδειξη προς τους νεότερους ότι πριν τα κινητά υπήρχε ολόκληρος κόσμος. Και μάλιστα πολύ διασκεδαστικός. Αν θέλεις να θυμηθείς, να γελάσεις, να πεις «τι εποχές ζήσαμε» και να αναρωτηθείς πού ακριβώς χάθηκε όλη εκείνη η μαγεία, τότε αυτό το επεισόδιο είναι για σένα. Βάλε το να παίξει και ετοιμάσου για μια πολύ επικίνδυνη παρενέργεια. Μετά το τέλος, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να αρχίσεις να ψάχνεις παλιά παιχνίδια στο ίντερνετ.
• Να γιατί πρέπει να απαγορευτούν τα social media στα παιδιά 05.04.2026 43min

  Μπορεί τελικά να πρέπει να απαγορευτούν τα social media στα παιδιά ή απλώς έχουμε φτάσει στο σημείο που κάθε γονιός κοιτάει το παιδί του να κάνει scroll και σκέφτεται μέσα του “κάπου εδώ το χάσαμε”; Σε αυτό το επεισόδιο του Fathers Tales, ο Γιώργος και ο Δημήτρης πιάνουν ένα θέμα που έχει μπει για τα καλά σε κάθε σπίτι με παιδιά. Κινητό, YouTube, TikTok, Instagram, shorts, reels και η κλασική αθώα φράση “ένα βιντεάκι ακόμα”, που όλοι ξέρουμε ότι συνήθως σημαίνει άλλα σαράντα πέντε λεπτά.Η συζήτηση ξεκινά από κάτι πολύ απλό και πολύ αληθινό. Πόση ώρα κάθονται τελικά τα παιδιά στο κινητό και πότε αυτό παύει να είναι απλή χρήση και γίνεται κανονική προσκόλληση; Γιατί άλλο να βλέπει ένα παιδί κάτι δημιουργικό και άλλο να έχει το τηλέφωνο κολλημένο στο χέρι σαν να είναι νέο ανθρώπινο όργανο. Και κάπου εκεί αρχίζει το μεγάλο μπέρδεμα. Τι θεωρούμε social media τελικά; Είναι μόνο το TikTok και το Instagram ή και το YouTube που ξεκίνησε σαν βίντεο πλατφόρμα και κατέληξε να σε ρουφάει μέσα στα shorts χωρίς να καταλάβεις πότε πήγε η ώρα;Στο επεισόδιο, ου δύο συμπαρουσιαστές μιλάνε ανοιχτά για όλα αυτά που φοβίζουν έναν γονιό και όχι μόνο. Online bullying, σύγκριση, ψεύτικες ζωές, σχόλια που μπορούν να διαλύσουν την αυτοπεποίθηση ακόμα και μεγάλων ανθρώπων, πόσο μάλλον ενός παιδιού που τώρα μαθαίνει τον κόσμο. Και φυσικά τίθεται και το άλλο μεγάλο ερώτημα. Αν το κράτος βάλει φρένο, βοηθά πραγματικά ή απλώς κάνει το απαγορευμένο πιο γλυκό; Με άλλα λόγια, προσπαθούμε να σώσουμε τα παιδιά ή απλώς να κρύψουμε το πρόβλημα κάτω από το χαλί;Από την άλλη όμως, το επεισόδιο δεν πέφτει στην παγίδα του “όλα είναι καταστροφή”. Γιατί δεν είναι. Τα social media και γενικά οι πλατφόρμες έχουν και τη φωτεινή τους πλευρά. Παιδιά που μαθαίνουν ζωγραφική, χειροτεχνίες, μουσική, νέες ιδέες και νέους τρόπους να εκφραστούν. Οπότε το ερώτημα γίνεται ακόμα πιο δύσκολο. Αν κόψεις το κακό, μήπως κόβεις μαζί και το καλό; Και τελικά θέλουμε παιδιά προστατευμένα ή παιδιά έτοιμα για τον πραγματικό κόσμο που τα περιμένει λίγο αργότερα;Αυτό το επεισόδιο δεν θα σου δώσει εύκολες απαντήσεις. Θα σου δώσει όμως μια πολύ τίμια, αστεία και ταυτόχρονα ουσιαστική κουβέντα που θα σε κάνει να γελάσεις, να συμφωνήσεις, να εκνευριστείς λίγο και μάλλον να κοιτάξεις το δικό σου κινητό με λίγη περισσότερη καχυποψία. Πάτα play και μετά πες μας στα σχόλια. Τα social media στα παιδιά θέλουν όριο, απαγόρευση ή απλώς γονείς που να αντέχουν να λένε “φτάνει για σήμερα” χωρίς να λυγίζουν στο τρίτο “μα όλοι οι άλλοι βλέπουν”;ΣυνδέσμοιΤο Fathers Tales στο YouTubeΓίνε μέλος της κοινότητας μας στο YouTubeΒρείτε τα Live Streams μας εδώ
• Οι 30 πιο περίεργες συνήθειες στην Ολλανδία 29.03.2026 1u 10min

  Μένεις δέκα χρόνια σε μια χώρα και λες ότι κάπου θα έχεις συνηθίσει τα βασικά. Κι όμως, η Ολλανδία έχει έναν δικό της τρόπο να σου θυμίζει ότι πάντα υπάρχει κάτι καινούργιο να σε αφήσει με ανοιχτό το στόμα. Σε αυτό το επεισόδιο του Fathers Tales, ο Γιώργος και ο Δημήτρης πιάνουν μία μία τις πιο χαρακτηριστικές ολλανδικές συνήθειες και προσπαθούν να καταλάβουν αν πρόκειται για τρόπο ζωής ή για πράγματα που ένας Έλληνας απλώς δεν μπορεί να χωνέψει εύκολα.Ποδήλατα παντού, παράθυρα ανοιχτά μέσα στο κρύο, σταθερό πρόγραμμα, λιγότερη δουλειά, και μια απίστευτη άνεση στο να λένε τα πράγματα όπως είναι (με υπερβολικά ευθύ τρόπο). Θεωρητικά όλα ακούγονται σωστά, ισορροπημένα και ίσως λίγο ζηλευτά. Μέχρι να φτάσεις στο σημείο που συνειδητοποιείς ότι μπορεί κάποιος να σου στείλει Tikkie ακόμα και για τις πατάτες που έφαγες στο τραπέζι. Κάπου εκεί αρχίζεις να αναρωτιέσαι αν μιλάμε για ανώτερο επίπεδο οργάνωσης ή απλά για πολιτισμικό σοκ.Ο Γιώργος, έχοντας ζήσει δέκα χρόνια στην Ολλανδία, μοιράζεται πράγματα που έχει δει, έχει ζήσει και σε αρκετές περιπτώσεις ακόμα δεν έχει καταφέρει να αποδεχτεί πλήρως. Από πράγματα όπως ότι δεν αφήνουν tips, μέχρι το ότι βγαίνουν έξω με κάθε καιρό λες και η βροχή είναι απλή λεπτομέρεια, η κουβέντα γεμίζει με μικρές αλήθειες, μεγάλες απορίες και εκείνο το γνώριμο Fathers Tales ύφος που σε κάνει να γελάς ενώ ταυτόχρονα σκέφτεσαι ότι τελικά κάθε λαός είναι ένας ολόκληρος πλανήτης μόνος του.Μέσα στη συζήτηση θα ακούσεις για το directness των Ολλανδών, για το πώς βλέπουν τη δουλειά, για το γιατί αγαπούν τόσο το ποδήλατο, για το περίφημο Tikkie culture, για τα μεταχειρισμένα, τα άφθονα λουλούδια, για το φαγητό και για εκείνες τις καθημερινές λεπτομέρειες που δεν γράφονται εύκολα σε τουριστικούς οδηγούς αλλά λένε την αλήθεια καλύτερα από οτιδήποτε άλλο. Με λίγα λόγια, είναι από εκείνα τα επεισόδια που ξεκινούν σαν χαλαρή κουβέντα και καταλήγουν να σε κάνουν να λες από μέσα σου, κάτσε, μήπως έχουν και ένα δίκιο τελικά;Αν σου αρέσουν τα επεισόδια με προσωπικές εμπειρίες, πολιτισμικές συγκρούσεις, χιούμορ και πολλές ατάκες που μοιάζουν βγαλμένες από πραγματική παρέα, αυτό το επεισόδιο θα το απολαύσεις πολύ. Και αν έχεις ζήσει εξωτερικό, αν σκέφτεσαι να φύγεις ή αν απλώς σου αρέσει να μαθαίνεις πώς ζουν οι άλλοι λαοί όταν κλείνει η πόρτα του σπιτιού τους, τότε εδώ θα βρεις πολύ υλικό. Πάτα play και έλα να δούμε μαζί γιατί, ακόμα και μετά από δέκα χρόνια, κάποια πράγματα στην Ολλανδία απλώς δεν συνηθίζονται.ΣυνδέσμοιΤο Fathers Tales στο YouTubeΓίνε μέλος της κοινότητας μας στο YouTubeΒρείτε τα Live Streams μας εδώ
• Τελικά δεν έχουμε χρόνο ή απλά τον πετάμε χωρίς να το καταλαβαίνουμε; 22.03.2026 41min

  Πόσες φορές έχεις πει «δεν έχω χρόνο» ενώ την ίδια στιγμή κρατάς το κινητό στο χέρι, χαζεύεις βίντεο και σκέφτεσαι ότι κάποτε θα ξεκινήσεις εκείνο το πράγμα που σε γεμίζει πραγματικά; Στο επεισόδιο αυτό, ο Γιώργος και ο Δημήτρης πιάνουν το αιώνιο θέμα του ελεύθερου χρόνου και το ξεψαχνίζουν χωρίς έλεος. Τελικά σου λείπουν οι ώρες ή σου λείπει η ενέργεια, η διάθεση και λίγη παραπάνω ειλικρίνεια με τον εαυτό σου;Η κουβέντα ξεκινά από την κλασική καθημερινότητα του γονιού. Ξύπνημα, παιδιά, σχολεία, δουλειά, δραστηριότητες, λίγες κουβέντες με τη σύζυγο και κάπου εκεί ψάχνεις να βρεις ένα μικρό κομματάκι από τη μέρα που να ανήκει ακόμα σε εσένα. Και κάπως έτσι γεννιέται το μεγάλο ερώτημα. Δεν έχεις χρόνο ή όταν επιτέλους τον βρίσκεις έχεις ήδη αδειάσει σαν μπαταρία κινητού στο 2%;Ο Γιώργος και ο Δημήτρης μιλάνε για τις μικρές θυσίες που κάνεις για να χωρέσεις κάτι δικό σου μέσα στη μέρα, συνήθως κόβοντας από ύπνο, χαλάρωση ή από εκείνη την ιερή ώρα που λες «θα κάτσω λίγο» και τελικά καταλήγεις να βλέπεις YouTube σαν να είναι επαγγελματική υποχρέωση. Και εκεί αρχίζει το πιο ωραίο μπέρδεμα του επεισοδίου. Μήπως δεν φταίει ο χρόνος, αλλά το ότι ο καναπές έχει κερδίσει τον αγώνα πριν καν το καταλάβεις;Η συζήτηση γίνεται ακόμα πιο ενδιαφέρουσα όταν μπαίνει στο τραπέζι το πάθος, τα side projects και το αιώνιο μπέρδεμα ανάμεσα σε χόμπι και δουλειά. Όταν κάτι σε γεμίζει, μπορείς να το κάνεις στις 11 το βράδυ χωρίς να γκρινιάζεις. Όταν όμως το ίδιο πράγμα αρχίσει να μυρίζει deadline, λεφτά και υποχρέωση, χάνει λίγη από τη μαγεία του. Ή και όχι. Ανάλογα ποιον από τους δύο θα πιστέψεις περισσότερο. Κάπου ανάμεσα σε coding, video editing, podcasting και παλιές αγάπες όπως τα role playing games, θα αναγνωρίσεις σίγουρα και δικά σου διλήμματα.Αυτό το επεισόδιο δεν σου δίνει μια εύκολη απάντηση. Σου δίνει όμως κάτι καλύτερο. Μια πολύ αληθινή, αστεία και κάπως επικίνδυνα γνώριμη κουβέντα για το πώς ζεις, τι βάζεις σε προτεραιότητα και γιατί στο τέλος της μέρας νιώθεις ότι δεν πρόλαβες τίποτα, ενώ κάπως περάσανε κιόλας όλες οι ώρες. Αν έχεις πει έστω μία φορά «όταν βρω χρόνο θα το κάνω», πάτα play. Υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να ακούσεις τον εαυτό σου να απαντάει από μέσα του.ΣυνδέσμοιΤο Fathers Tales στο YouTubeΓίνε μέλος της κοινότητας μας στο YouTubeΒρείτε τα Live Streams μας εδώ
• Ξεκίνησα εταιρεία στα 25 και βγήκα με χρέη 20.000€ 15.03.2026 50min

  Στο 103o επεισόδιο του Fathers Tales podcast ο Γιώργος ανοίγει ένα από τα πιο ακριβά κεφάλαια της ζωής του. Κυριολεκτικά ακριβά. Μας γυρίζει πίσω στο 2005, τότε που στα 25 του είπε το μεγάλο «ναι» στην επιχειρηματικότητα, μπήκε all in, έστησε εταιρεία πληροφορικής με συνέταιρο και πίστεψε ότι το ταλέντο, ο ενθουσιασμός και τα ξενύχτια αρκούν για να χτιστεί κάτι μεγάλο. Spoiler. Δεν αρκούν πάντα.Αυτό όμως δεν είναι μια ιστορία αποτυχίας του τύπου «δεν είχαμε πελάτες και όλα πήγαν στραβά». Το ακριβώς αντίθετο. Υπήρχαν πελάτες, υπήρχε προϊόν, υπήρχε δουλειά, υπήρχαν γνωστά ονόματα, υπήρχε μέχρι και software που για την εποχή του ήταν μπροστά. Και κάπου εκεί αρχίζει το πραγματικά ενδιαφέρον κομμάτι. Πώς γίνεται μια εταιρεία που φαινόταν να έχει όλα τα σωστά υλικά να αρχίσει να μπάζει νερά από παντού; Η απάντηση έχει μέσα κακή διαχείριση, λάθος αποφάσεις, λεφτά που έπρεπε να μπουν αλλά δεν έμπαιναν ποτέ και εκείνο το κλασικό ελληνικό επιχειρηματικό σπορ που λέγεται «θα σε πληρώσω με επιταγή, κάποια στιγμή, κάπως, κάπου».Ο Γιώργος μιλάει με απόλυτη ειλικρίνεια για όσα δεν έκαναν σωστά. Για το ότι και οι δύο συνέταιροι είχαν πάνω κάτω τα ίδια skills και τις ίδιες αδυναμίες. Για το ότι δεν κυνηγούσαν τις πληρωμές όπως έπρεπε. Για το ότι η επιχείρηση μπορούσε να είναι κερδοφόρα αλλά η διαχείριση ήταν, όπως λέει και ο ίδιος, «για τα μπάζα». Και κάπου ανάμεσα σε software, πελάτες, προμήθειες, άδεια ταμεία και αποφάσεις στον αέρα, έρχεται ο λογαριασμός. Και αυτός ο λογαριασμός δεν έρχεται ποτέ με ευγένεια. Έρχεται με χρέη, πίεση και εκείνο το ωραίο συναίσθημα που λέει «μάλλον το Excel έπρεπε να το ανοίγουμε λίγο πιο συχνά».Το επεισόδιο όμως δεν μένει μόνο στο δράμα. Γιατί εδώ μιλάμε για Fathers Tales και ακόμα και οι ιστορίες τρόμου έχουν κάτι από αυτοσαρκασμό, αμηχανία και εκείνο το γέλιο που βγαίνει όταν λες «δεν γίνεται, αυτό όντως το κάναμε». Θα ακούσεις για ξενύχτια μέχρι το πρωί, για πελάτες που χρωστούσαν και κανείς δεν τους κυνηγούσε, για συμφωνίες που έγιναν στον αέρα και έμειναν στο ράφι μαζί με servers και software, και για τη μαγική στιγμή που ο επιχειρηματίας συνειδητοποιεί ότι η λέξη «ευελιξία» κάποιες φορές σημαίνει απλώς ότι πανικοβάλλεσαι σε περισσότερες κατευθύνσεις.Και μετά έρχεται το ζουμί του επεισοδίιου. Ο Γιώργος έφυγε από την εταιρεία με προσωπικά χρέη πάνω από 20.000 ευρώ, με άδειο ταμείο, αλλά και με 30.000 ευρώ να χρωστούν στην εταιρεία. Και όμως, αντί αυτή η ιστορία να είναι ένα μνημόσυνο για μια αποτυχημένη προσπάθεια, είναι ένα πολύ δυνατό μάθημα για το τι μαθαίνεις όταν πέφτεις βαθιά και αναγκάζεσαι να κολυμπήσεις. Γιατί μερικές φορές το πιο ακριβό πανεπιστήμιο είναι και το πιο χρήσιμο.Αν έχεις σκεφτεί ποτέ να κάνεις δική σου δουλειά, αν έχεις συνέταιρο, αν έχεις πελάτες που «θα πληρώσουν την άλλη εβδομάδα», αν πιστεύεις ότι η επιχειρηματικότητα είναι μόνο freedom, laptop και ωραία quotes στο internet, αυτό το επεισόδιο είναι για σένα. Και αν δεν ισχύει τίποτα από τα παραπάνω, πάλι είναι για σένα, γιατί είναι από εκείνες τις ιστορίες που τις ακούς και λες «ευτυχώς που το έπαθε άλλος και μπορώ να μάθω χωρίς να χρωστάω εγώ 20 χιλιάρικα».ΣυνδέσμοιΤο Fathers Tales στο YouTubeΓίνε μέλος της κοινότητας μας στο YouTubeΒρείτε τα Live Streams μας εδώ
• Οι μαύρες σκέψεις είναι πιο επικίνδυνες απ’ όσο δείχνουν 08.03.2026 40min

  Υπάρχουν επεισόδια που ξεκινάνε χαλαρά. Και υπάρχουν κι αυτά που σε πιάνουν από τον λαιμό από το πρώτο λεπτό. Αυτό είναι ένα από αυτά. Στο 102ο επεισόδιο του Fathers Tales, ο Γιώργος και ο Δημήτρης ανοίγουν μια κουβέντα που οι περισσότεροι άντρες αποφεύγουν με την κλασική επιστημονική μέθοδο του «έλα μωρέ, θα περάσει». Μόνο που μερικές φορές δεν περνάει τόσο εύκολα. Και τότε αρχίζουν οι μαύρες σκέψεις, η πίεση, η σιωπή και εκείνο το περίεργο βάρος που δεν ξέρεις από πού ήρθε αλλά κάθεται κανονικά στο στήθος σου.Η συζήτηση πάει κατευθείαν στην ουσία του θέματος. Τι γίνεται όταν ένας άντρας δεν είναι καλά αλλά συνεχίζει να λέει ότι είναι μια χαρά; Τι γίνεται όταν δεν έχεις όρεξη ούτε για πράγματα που αγαπάς; Πότε είναι απλώς μια δύσκολη φάση και πότε είναι σημάδι ότι πρέπει να το κοιτάξεις πιο σοβαρά; Ο Γιώργος και ο Δημήτρης μιλάνε ανοιχτά για τις δικές τους μαυρίλες, για την πίεση που συσσωρεύεται, για εκείνη τη γυάλα που κάποια στιγμή αρχίζει να ραγίζει και για το πόσο εύκολο είναι να το κρύβεις από όλους ενώ μέσα σου γίνεται χαμός.Και επειδή μιλάμε για Fathers Tales, μην περιμένεις ένα επεισόδιο βαρύ και μουντό από την αρχή μέχρι το τέλος. Εδώ θα βρεις και αλήθειες και αμηχανία και εκείνο το χιούμορ που βγαίνει μόνο όταν δύο άνθρωποι προσπαθούν να μιλήσουν σοβαρά αλλά παραμένουν ο εαυτός τους. Με άλλα λόγια, είναι από αυτές τις κουβέντες που σε μια στιγμή γελάς και στην επόμενη σκέφτεσαι «κάτσε, αυτό με άγγιξε λίγο παραπάνω απ’ όσο ήθελα». Και ίσως τελικά αυτό να είναι που κάνει το επεισόδιο τόσο δυνατό.Μέσα στο επεισόδιο θα ακούσεις και τις δύσκολες ερωτήσεις που συνήθως μένουν στο πίσω μέρος του μυαλού. Πρέπει να ζητάμε βοήθεια; Μας βοηθάει ένας φίλος ή χρειάζεται ειδικός; Ψυχολόγος, ψυχίατρος, αντικαταθλιπτικά, προσωπική δουλειά, οικογένεια, αντοχές, όρια. Όλα μπαίνουν στο τραπέζι. Όχι με ύφος παντογνώστη, αλλά με τη λογική δύο ανθρώπων που προσπαθούν να βγάλουν άκρη σε κάτι που αφορά πολύ περισσότερο κόσμο απ’ όσο νομίζουμε. Και αυτό είναι ίσως το πιο σημαντικό. Ότι το λένε καθαρά. Δεν είναι ειδικοί, αλλά πιστεύουν πως όταν κάτι σε ρίχνει πραγματικά, η βοήθεια πρέπει να αναζητιέται.Αν λοιπόν έχεις περάσει φάσεις που όλα μέσα σου σκοτεινιάζουν χωρίς ξεκάθαρη εξήγηση, αν έχεις κουραστεί να λες «είμαι καλά» μόνο και μόνο για να τελειώνει η κουβέντα, ή αν θες να ακούσεις δύο μπαμπάδες να μιλάνε χωρίς φίλτρα για κάτι που συνήθως θάβεται κάτω από υποχρεώσεις, αστεία και αντρικό εγωισμό, αυτό το επεισόδιο είναι για σένα. Και αν δεν είναι για σένα, είναι πολύ πιθανό να είναι για κάποιον δικό σου. Γιατί καμιά φορά το πιο σημαντικό που μπορεί να κάνει μια κουβέντα σαν αυτή, είναι να σου θυμίσει ότι δεν είσαι μόνος και ότι ίσως ήρθε η ώρα να το πεις και σε έναν φίλο.ΣυνδέσμοιΤο Fathers Tales στο YouTubeΓίνε μέλος της κοινότητας μας στο YouTubeΒρείτε τα Live Streams μας εδώ
• Σου είπαν ότι τα 80s ήταν καλύτερα. Ήταν όμως; 01.03.2026 55min

  Στο 101 επεισόδιο του Fathers Tales podcast κάνουμε ένα κανονικό ταξίδι στον χρόνο και προσπαθούμε να απαντήσουμε στο πιο επικίνδυνο ερώτημα για κάθε 45άρη. Ήταν όντως τα 80s η καλύτερη δεκαετία ή απλά θυμόμαστε μόνο τα καλά και έχουμε διαγράψει τα υπόλοιπα από τον σκληρό δίσκο του εγκεφάλου μας;Ξεκινάμε από Atari 2600, Amiga 500 και Game Boy χωρίς χρώμα και φτάνουμε μέχρι BBS, modem που έκανε ήχους σαν να καλούσες εξωγήινους και πρώτα LAN parties με Doom. Θυμόμαστε κασέτες που τις γράφαμε από το ραδιόφωνο με το δάχτυλο έτοιμο στο rec, βιντεοκλάμπ με ταινίες που έπρεπε να γυρίσεις πίσω και τηλεοράσεις που τις χτυπούσες από πάνω για να στρώσει η εικόνα. Αν έχεις ζήσει έστω ένα από αυτά, ετοιμάσου για γερό flashback.Μιλάμε για αλάνες χωρίς κινητά, για μπάλα με τενεκεδάκια, για κρυφτό μέχρι να νυχτώσει και για γονείς που δεν ήξεραν πού είσαι αλλά somehow δεν πανικοβάλλονταν κάθε πέντε λεπτά. Ήμασταν πιο ελεύθεροι ή απλά δεν υπήρχε τρόπος να μας βρουν; Και τελικά ήταν πιο αθώες εποχές ή απλά δεν υπήρχε WiFi για να ανεβάζουμε τα δράματά μας;Φυσικά δεν μένουμε μόνο στη νοσταλγία. Συζητάμε πώς από το Pong και τα τετράγωνα φτάσαμε στο AI που τα παιδιά μας το αναγνωρίζουν πριν καν μάθουν ορθογραφία. Εμείς ζήσαμε τον κόσμο πριν το ίντερνετ, την έκρηξη του ίντερνετ και τώρα την έκρηξη της τεχνητής νοημοσύνης. Είμαστε η τελευταία γενιά που θυμάται τη ζωή χωρίς όλα αυτά. Είναι προνόμιο ή απλά κουβαλάμε περισσότερες εκδόσεις λειτουργικού στο κεφάλι μας;Αν έχεις αναρωτηθεί έστω μία φορά αν τα 80s ήταν πραγματικά καλύτερα ή αν απλώς μας έχει πιάσει συλλογική νοσταλγία, αυτό το επεισόδιο είναι για σένα. Θα γελάσεις, θα θυμηθείς, θα διαφωνήσεις και στο τέλος ίσως καταλήξεις ότι κάθε γενιά πιστεύει πως έζησε την καλύτερη εποχή. Το θέμα είναι τι θα πούμε εμείς σε 20 χρόνια όταν τα παιδιά μας θα μας κοιτάνε και θα λένε, καλά ρε μπαμπά, ζούσατε χωρίς εμφυτεύματα και holograms;
• 100 Επεισόδια Μετά… Η Σκληρή Αλήθεια 22.02.2026 56min

  100 επεισόδια μετά και ακόμα αναρωτιόμαστε πώς φτάσαμε εδώ. Αν μας έβλεπες στο πρώτο επεισόδιο, πιθανότατα θα σκεφτόσουν ότι αυτό το podcast θα κρατήσει τρεις εβδομάδες το πολύ. Κι όμως. Τρία και κάτι χρόνια μετά, έχουμε γελάσει, έχουμε εκτεθεί, έχουμε πει πράγματα που μετανιώσαμε και έχουμε πει και πράγματα που μας έκανε τον κόσμο να μας ψάχνει μέχρι και στα σουβλατζίδικα της γειτονιάς.Σε αυτό το επεισόδιο λέμε όλη τη σκληρή αλήθεια. Τι κάναμε λάθος. Τι θα αλλάζαμε αν ξεκινούσαμε σήμερα. Ποιο επεισόδιο πήγε απρόσμενα καλά και ποιο πάτωσε τόσο ήσυχα που μόνο εμείς το καταλάβαμε. Μιλάμε για τον αλγόριθμο που μας αγνόησε για μήνες και για εκείνη τη μία μέρα που ξυπνήσαμε και κάτι είχε αλλάξει.Θα ακούσεις για τα πειράματα με thumbnails, για τα views που ήταν λιγότερα από τα μέλη της οικογένειας, για τις διαφημίσεις που κόψαμε, για τα επεισόδια που γράφαμε και δεν ξέραμε αν θα τα ανεβάσουμε ποτέ. Θα μάθεις πόσο χρόνο παίρνει πραγματικά ένα επεισόδιο που ακούς σε 45 λεπτά και γιατί η λέξη consistency είναι πιο βαριά από όσο φαίνεται.Μιλάμε επίσης για την έκθεση. Για το πώς είναι να σε αναγνωρίζουν στον δρόμο. Για τα σχόλια που σε ανεβάζουν και για εκείνα που σε προσγειώνουν. Για τα θέματα που δεν αγγίξαμε ποτέ και για εκείνα που μας έφεραν το μεγαλύτερο κοινό. Και ναι, απαντάμε στο αν υπήρξαν στιγμές που σκεφτήκαμε σοβαρά να τα παρατήσουμε.Αν σκέφτεσαι να ξεκινήσεις κάτι δικό σου, αυτό το επεισόδιο είναι για σένα. Αν απλώς θες να δεις τι κρύβεται πίσω από 100 συζητήσεις, 100 φορές record και αμέτρητες ώρες editing, ακόμα καλύτερα. Η σκληρή αλήθεια δεν είναι μόνο για το podcast. Είναι για το τι συμβαίνει όταν αποφασίζεις να μην μείνεις στη σκέψη αλλά να πατήσεις το κουμπί και να ξεκινήσεις.Βασικά σημεία σε αυτό το επεισόδιοΠώς ξεκίνησε η ιδέα για το Fathers Tales και γιατί δεν ήταν αρχικά για χρήματα;Γιατί τα πρώτα επεισόδια μας φαίνονται σήμερα άβολα και cringe;Μπήκαμε λάθος σε «κουτί» μιλώντας μόνο για οικογένεια;Ποιο επεισόδιο μας έβγαλε από την αφάνεια και άλλαξε την πορεία μας;Γιατί ο αλγόριθμος μας αγνόησε για μήνες και μετά ξαφνικά μας πρότεινε;Ήταν σωστό που προμοτάραμε τόσο έντονα το πρώτο επεισόδιο;Γιατί σταματήσαμε τις διαφημίσεις παρόλο που ήμασταν monetized;Μας βοήθησε ή μας μπέρδεψε το να είμαστε σε όλες τις πλατφόρμες;Πόσο χρόνο παίρνει πραγματικά η παραγωγή ενός επεισοδίου;Τι θα αλλάζαμε αν ξεκινούσαμε ξανά από το πρώτο επεισόδιο;LinksΤο επεισόδιο στο YouTubeΤο Fathers Tales στο YouTubeΓίνε μέλος της κοινότητας μας στο YouTube
• Τα οικονομικά λάθη των γονιών μας που πληρώνουμε ακόμα 15.02.2026 45min

  Στο 99ο επεισόδιο καθόμαστε στον καναπέ, χωρίς ψυχολόγο, και αναρωτιόμαστε πόσα από αυτά που κάνουμε σήμερα με τα λεφτά μας είναι πραγματικά δικά μας και πόσα είναι κληρονομιά. Όχι σε οικόπεδα και διαμερίσματα. Σε νοοτροπία.Μιλάμε για γονείς που στερήθηκαν, για γονείς που ήταν σπάταλοι, για γονείς που δεν μας μίλησαν ποτέ για χρήματα γιατί απλά δεν ήξεραν πώς. Για μπαμπάδες που δούλευαν εννιά μήνες και μετά έκαναν γιορτή τρεις. Για μαμάδες που κρατούσαν budget σε χαρτάκια. Και για εμάς που μεγαλώσαμε κάπου ανάμεσα σε fasting και feasting και τώρα προσπαθούμε να καταλάβουμε γιατί πατάμε αγορά χωρίς δεύτερη σκέψη.Συζητάμε τον οικονομικό αναλφαβητισμό, το lifestyle inflation και το κλασικό κόψε τον καφέ που υποτίθεται θα μας κάνει πλούσιους. Αναρωτιόμαστε αν όντως φταίνε οι καφέδες ή αν απλώς μας αρέσει να ψάχνουμε εύκολες εξηγήσεις. Και φυσικά πάμε και στο πιο άβολο σημείο. Μήπως κάνουμε στα δικά μας παιδιά τα ίδια λάθη που κατηγορούμε στους γονείς μας.Μιλάμε για όρια, για χαρτζιλίκια, για Roblox κάρτες και για το αν πρέπει να λέμε στα παιδιά μας πόσα βγάζουμε. Για το αν τα παιδιά είναι καθρέφτης μας ή αν τελικά έχουν τον δικό τους χαρακτήρα και μας διαψεύδουν όλους. Και κάπου εκεί καταλαβαίνουμε ότι τα χρήματα δεν είναι μόνο νούμερα. Είναι βιώματα, φόβοι, ενοχές και προσδοκίες.Αν έχεις πιάσει ποτέ τον εαυτό σου να λέει θα του το πάρω γιατί εγώ το στερήθηκα, ή να σκέφτεσαι γιατί δεν μου τα έμαθαν αυτά νωρίτερα, αυτό το επεισόδιο είναι για σένα. Δεν δίνουμε μαγικές λύσεις. Δίνουμε ειλικρίνεια, αυτοσαρκασμό και μερικές άβολες αλήθειες. Και ίσως, απλώς ίσως, κάνουμε το πρώτο βήμα για να σπάσουμε τον οικονομικό κύκλο πριν τον κληροδοτήσουμε στην επόμενη γενιά.Βασικά σημεία σε αυτό το επεισόδιοΜήπως η σχέση μας με τα χρήματα έρχεται από τους γονείς μας;Αντιγράφουμε πιο εύκολα τη σπατάλη από το σωστό budgeting;Μας μίλησαν ποτέ οι γονείς μας ανοιχτά για τα λεφτά;Μεγαλώσαμε χωρίς βασική οικονομική εκπαίδευση;Ξοδεύουμε για να μην στερηθούν τα παιδιά μας ό,τι στερηθήκαμε εμείς;Βάζουμε όρια στα παιδιά μας ή λέμε ναι σε όλα;Είναι το lifestyle inflation λόγος που δεν αποταμιεύουμε;Πρέπει τα παιδιά να δουλεύουν μικρά για να μάθουν την αξία του χρήματος;Μαθαίνουν τα παιδιά από τα λόγια μας ή από τις πράξεις μας;
• Η πιστωτική κάρτα που μπορεί να σε σώσει ή να σε καταστρέψει 05.02.2026 38min

  Η πιστωτική κάρτα είναι από αυτά τα πράγματα που μπαίνουν στη ζωή σου ήσυχα. Ένα τηλεφώνημα από την τράπεζα, μια “δωρεάν συνδρομή τον πρώτο χρόνο”, μια φράση τύπου «για παν ενδεχόμενο». Και ξαφνικά πιάνεις τον εαυτό σου να αναρωτιέται αν μόλις έκανες μια έξυπνη κίνηση ή αν άνοιξες την πόρτα σε κάτι που θα σε κυνηγάει για χρόνια. Σε αυτό το επεισόδιο καθόμαστε και το συζητάμε όπως ακριβώς θα το συζητούσαμε σε ένα τραπέζι. Χωρίς ειδικούς όρους, χωρίς οικονομικά εγχειρίδια, με ειλικρίνεια και λίγο αυτοσαρκασμό.Ο Δημήτρης ξεκινά από ένα πολύ απλό αλλά επικίνδυνο ερώτημα. Να πάρουμε πιστωτική κάρτα ή όχι. Τι κερδίζεις πραγματικά και τι μπορεί να χάσεις χωρίς καν να το καταλάβεις. Μιλάμε για συνδρομές, πόντους, μίλια, εκπτώσεις, ταξίδια και όλα αυτά τα ωραία που σου τάζουν οι τράπεζες. Και μετά κάνουμε αυτό που κάνουμε πάντα. Σκάβουμε λίγο πιο βαθιά για να δούμε πού ακριβώς ποντάρουν.Ο Γιώργος μοιράζεται εμπειρίες από Ελλάδα και εξωτερικό. Από πιστωτικές που χρησιμοποιήθηκαν σωστά μέχρι πιστωτικές που έγιναν βάρος. Μιλάμε ανοιχτά για άτοκες δόσεις, για το πόσο εύκολο είναι να πεις «μόνο τόσα τον μήνα» και πόσο γρήγορα αυτά τα «μόνο» γίνονται πολλά. Και φυσικά πιάνουμε το αγαπημένο θέμα όλων. Την ψευδαίσθηση ότι αφού δεν φεύγουν τα λεφτά από τον λογαριασμό, όλα είναι υπό έλεγχο.Το επεισόδιο δεν είναι μάθημα οικονομικών. Είναι μια κουβέντα για ανθρώπους που προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα, που ζουν paycheck to paycheck, που θέλουν να κάνουν το σωστό αλλά φοβούνται να κάνουν το λάθος. Μιλάμε για πειθαρχία, για budgeting, για το πώς ένα εργαλείο μπορεί να δουλέψει υπέρ σου ή να σε διαλύσει αν δεν ξέρεις τι κάνεις. Και όλα αυτά χωρίς να κουνάμε το δάχτυλο, γιατί όλοι έχουμε βρεθεί εκεί.Αν έχεις πιστωτική και αναρωτιέσαι αν τη χρησιμοποιείς σωστά, αν σκέφτεσαι να βγάλεις και δεν είσαι σίγουρος, ή αν απλά θες να ακούσεις δύο τύπους να προσπαθούν να βγάλουν άκρη με τα χρήματα χωρίς να το παίζουν ειδικοί, αυτό το επεισόδιο είναι για σένα. Άκου το και αποφάσισε μόνος σου. Η πιστωτική κάρτα μπορεί όντως να σε σώσει. Μπορεί όμως και να σε καταστρέψει. Το θέμα είναι τι κάνεις εσύ.
• Υποσχέθηκε να απαντήσει σε ΟΛΑ τα σχόλια με φωνητικό μήνυμα. Έκανε λάθος; 29.01.2026 47min

  Στο 97ο επεισόδιο ξεκινάμε με μια αθώα υπόσχεση που πολύ γρήγορα αρχίζει να μοιάζει επικίνδυνη. Ο Δημήτρης υπόσχεται δημόσια ότι θα απαντήσει σε ΟΛΑ τα σχόλια στο YouTube. Όχι γράφοντας. Με φωνή. Ναι. Κάθε σχόλιο. Ένα προς ένα. Και κάπου εκεί αρχίζουμε όλοι να αναρωτιόμαστε αν αυτό ήταν τελικά καλή ιδέα ή αν μιλάμε για το πιο καλοπροαίρετο αυτογκόλ στην ιστορία του podcast. Μιλάμε για τη νέα δυνατότητα του YouTube που επιτρέπει φωνητικές απαντήσεις στα σχόλια και γιατί αυτό δεν είναι απλώς ένα gimmick. Είναι ένας εντελώς διαφορετικός τρόπος επαφής με το κοινό. Πιο άμεσος. Πιο ανθρώπινος. Πιο άβολος όταν περνάει μηχανάκι δίπλα σου την ώρα που ηχογραφείς. Και φυσικά πολύ πιο δύσκολος να τον πάρεις πίσω όταν έχεις ήδη πατήσει publish. Από εκεί η κουβέντα ξεφεύγει όπως πάντα. Μπαίνουμε βαθιά στο θέμα της τεχνητής νοημοσύνης. Τι σημαίνει AI για το YouTube. Για τους creators. Για τα podcasts. Για το αν σε λίγα χρόνια θα βλέπουμε βίντεο που δεν τα έφτιαξε κανένας άνθρωπος. Αν το ίδιο το YouTube μπορεί μια μέρα να λέει δεν χρειάζομαι πια δημιουργούς. Τα φτιάχνω μόνος μου όλα. Και εμείς απλώς να κοιτάμε απορημένοι με έναν καφέ στο χέρι. Συζητάμε για δυστοπικά σενάρια. Για AI περιεχόμενο που παράγεται όσο κοιμόμαστε. Για podcasts που δεν τα έχει ακούσει ποτέ κανείς άνθρωπος. Για creators που προσπαθούν να ξεχωρίσουν μέσα σε έναν ωκεανό από content. Και κάπου εκεί πέφτει στο τραπέζι και το μεγάλο ερώτημα. Τι είναι τελικά αυτό που δεν μπορεί να αντιγράψει η τεχνητή νοημοσύνη. Spoiler: Δεν είναι η ποσότητα. Το επεισόδιο πάει ακόμη πιο μακριά. Μιλάμε για δουλειές που χάνονται. Για δουλειές που αλλάζουν. Για Universal Basic Income. Για το αν σε δέκα χρόνια θα δουλεύουμε όλοι. Και αν όχι τι θα κάνουμε. Θα γυρίσουμε στα χωριά μας. Θα γίνουμε όλοι creators. Ή απλώς θα απαντάμε σε σχόλια με φωνή μέχρι να τελειώσει η μπαταρία. Αν σου αρέσουν οι ειλικρινείς κουβέντες. Αν σε προβληματίζει το μέλλον του internet. Αν γελάς με ανθρώπους που βάζουν μόνοι τους δύσκολα challenges. Και αν θες να δεις αν τελικά αυτή η υπόσχεση βγήκε σε καλό ή όχι. Αυτό το επεισόδιο είναι για σένα. Και ναι. Τα σχόλια είναι ανοιχτά. Με δική σου ευθύνη.