GeopolitiekNu Podcast

Afleveringen

• 
  123. Continentaal versus maritiem: de barricades voor India als opkomende zeemacht 27.07.2026 57min

  Kan India de belangrijkste veiligheidspartner van de EU worden in de Indische Oceaan? India analist Rajeev Lachmipersad en Michel Don Michaloliákos ontleden hoe de Straat van Hormuz-crisis India's energiehonger blootlegt, hoe het land gevangen zit tussen continentaal en maritiem denken, en hoe Bangladesh, Myanmar en Sri Lanka stuk voor stuk het toneel zijn van een sluimerende Great Game tussen New Delhi en Beijing. Een interesante reis door India's geopolitieke achtertuin en de vraag of Europa zich daaraan kan en moet verbinden.Kernpunten:👉 Hormuz raakt India keihard: 55% van de Indiase energiebehoefte komt uit de Straat van Hormuz. Kookgasprijzen stijgen, de reserves slinken, en de overheid moet dure subsidies inzetten die simpelweg niet houdbaar zijn.👉 India worstelt tussen continentaal en maritiem denken: Geografisch heeft India alles mee voor een maritieme grootmacht, maar de dreiging van China en Pakistan dwingt het land een groot deel van zijn budget in een landmacht te steken. Die spagaat bepaalt vrijwel elke strategische keuze.👉 China's omweg via Myanmar is een Great Game 2.0: Ingesloten door de eilandketen in het oosten, zoekt China alternatieve toegang tot de Indische Oceaan via Myanmar en de Golf van Bengalen — expres bedoeld om ook India's opkomst als maritieme macht te frustreren.👉 Bangladesh: van bondgenoot naar wankele buur: Met de val van Sheikh Hasina verloor India zijn belangrijkste regionale vriendin. De nieuwe premier Rahman balanceert tussen geopolitieke afhankelijkheid van India en een fel anti-India-sentiment in eigen land, aangewakkerd door illegale-migratiediscussies en een aflopend waterverdrag.👉 India is onderweg, maar nog niet de veiligheidsgarant van de Indische Oceaan: India zet stappen; havens, corridors, defensiesamenwerking, maar mist de financiële slagkracht van China en de militaire capaciteit van een echte grootmacht. Voor Europa om zijn eigen belangen in de Indische Oceaan veilig te stellen, is India een noodzakelijke, maar nog niet een maritiem machtige partner.1️⃣ Hormuz-crisis raakt India hard: 55% van de energiebehoefte in de knel [00:00:00]2️⃣ Kool als noodgreep, thorium als toekomst: India's energiestrategie op drie snelheden [00:03:00]3️⃣ De Indische Oceaan als achtertuin: waarom India een ander verhaal vertelt dan China [00:08:00]4️⃣ Continentaal versus maritiem denken: de innerlijke strijd van een geboren zeemacht [00:09:00]5️⃣ The Great Game in de Golf van Bengalen: China's omweg via Myanmar [00:12:00]6️⃣ Bangladesh: van "zus" Sheikh Hasina tot een fragiele, wantrouwende relatie [00:17:00]7️⃣ De Siliguri-corridor: het kwetsbare nekje van 22 kilometer dat India's noordoosten verbindt [00:29:00]8️⃣ Myanmar en Thailand: India's mini-zijderoute naar Zuidoost-Azië [00:31:00]9️⃣ Sri Lanka: Hambantota, Chinese spionageschepen en het uitspelen van twee grootmachten [00:46:00]🔟 De hoofdvraag: kan India de belangrijkste veiligheidspartner van de EU worden? [00:54:00]
• 
  122. Gijzelen Trump en Iran de wereldeconomie? 16.07.2026 33min

  Het staakt-het-vuren tussen Iran en de Verenigde Staten is voorbij, de raketten vliegen over en weer en de Straat van Hormuz is dicht. Rajeev Lachmipersad en Michel Don Michaloliákos ontleden hoe een van 's werelds belangrijkste vaarroutes een geopolitieke troefkaart werd, waarom Iran alleen hoeft te overleven om te winnen, en hoe een structureel tekort op de oliemarkt nu nog schuilgaat achter slinkende reserves.Kernpunten:👉 Een nieuw precedent: Iran claimt de Straat van Hormuz — inclusief Omaanse en internationale wateren — en heeft de middenroute onbevaarbaar gemaakt met mijnen waarvan zelfs de posities deels onbekend zijn. Daarmee staat het hele fundament van de maritieme liberale wereldorde op het spel: het principe van vrije doorvaart en vrije handel.👉 Iran hoeft niet te winnen, alleen te overleven: Zonder sterkere wapens dan de VS en Israël kiest Iran voor horizontale escalatie. Het hoeft niet elk schip te beschieten; een paar volstaan om verzekeraars en rederijen te laten afhaken. 👉 Azië betaalt de hoofdprijs, Europa voelt de inflatie: India haalt 55% van zijn olie uit Hormuz en de roepie staat op een all-time low.. Europa is rijk en gediversifieerd genoeg om tekorten uit te kopen, maar betaalt via structureel hogere inflatie. Onder de markt schuilt een structureel tekort dat nu nog met reserves wordt gemaskeerd.👉 Iran drukte opnieuw op de reset-knop: De Hamas-aanval van oktober 2023 was bedoeld om de Arab Street tegen de koningshuizen op te stoken en de normalisering met Israël te dwarsbomen; met succes, want de Golfstaten zijn verdeeld. Maar door Israëls groeiende agressie (tot aan een aanval op Qatar toe) zoeken staten als Saudi-Arabië nu juist toenadering tot Turkije en Pakistan.👉 Trump legitimeerde Iran per ongeluk: Toen Trump een doorvaartheffing van 20% voorstelde en weer introk, sprong de Iraanse minister van Buitenlandse Zaken er bovenop: het idee van een tol is terecht, alleen 20% is oneerlijk, 1% is redelijk. Daarmee kreeg Irans plan voor een nieuwe Hormuz-toll structuur ongewild geostrategische legitimiteit.1️⃣ Het staakt-het-vuren voorbij: hoe de hoop op vrede plots verdween [00:00:00]2️⃣ De vier twistpunten: Hormuz-toegang, het nucleaire programma, sancties en Libanon [00:01:00]3️⃣ Noord, zuid en midden: de drie routes door de Straat van Hormuz en de Iraanse mijnen [00:03:00]4️⃣ Een nieuw precedent: het einde van de vrije doorvaart [00:05:00]5️⃣ Horizontale versus verticale escalatie: Irans enige overlevingsstrategie [00:08:00]6️⃣ De troefkaart van de angst: waarom een paar raketten de scheepvaart al lamlegt [00:10:00]7️⃣ Azië betaalt, Europa voelt de inflatie: de olieprijs en het structurele tekort [00:14:00]8️⃣ De Houthi's als tweede front: dreigt ook de Rode Zee dicht te gaan? [00:18:00]9️⃣ Israël, de Abraham-akkoorden en de reset-knop van Iran [00:21:00]🔟 Tol op de wereldzeeën: hoe Trump Iran per ongeluk legitimeerde [00:28:00]
• 
  121. NAVO-top in Ankara: kan Europa het bondgenootschap europeaniseren voordat het te laat is? 03.07.2026 39min

  Op 7 en 8 juli komt de NAVO samen in Ankara; voor het eerst in 22 jaar op Turkse bodem, en in een wereld die er compleet anders uitziet dan tijdens de top in Den Haag een jaar eerder. Rajeev Lachmipersad en Michel Don Michaloliákos ontleden waarom de Amerikaanse veiligheidsparaplu steeds onzekerder wordt, hoe Oekraïne met een dodelijke drone-doctrine plots wél kaarten in handen heeft, welke vijf strategische afhankelijkheden Europa nog gevangen houden, en wat gastheer Erdogan écht van deze top wil binnenhalen. De rode draad: kunnen de Europeanen de NAVO europeaniseren voordat de agressieve machten hen levend opeten?Kernpunten:👉 Oekraïne heeft nu wél kaarten: Waar Trump vorig jaar tegen Zelensky zei "you have no cards to play", staat Oekraïne er nu sterker voor dan menig expert durfde dromen. Een kilometersbrede killing zone doodt vrijwel elke Russische soldaat met drones; mede opgebouwd met Nederlandse investeringen. Oekraïense dronetechnologie is inmiddels een exportproduct waar zelfs de Emiraten om vragen.👉 De vijf strategische afhankelijkheden: Europa kan een sterk conventioneel leger hebben, maar zonder logistiek, inlichtingen, strategische airlift, satellieten/radar en een nucleaire paraplu is dat leger een "shooting duck" voor Rusland. Deze vijf Amerikaanse afhankelijkheden zijn het bindmiddel; en precies daarom pleit dhr. Michaloliákos voor snelle europeanisering, inclusief een Europese nucleaire doctrine.👉 NAVO 3.0 als europeanisering: Zelfs minister Hegseth steunt het idee dat Europa "first responder" wordt en de eerste dagen à weken zelfstandig standhoudt. Maar Michaloliákos wantrouwt de VS "tot op het bot": het patroon is Europa afhankelijk houden van kritieke capaciteiten, zodat er nooit een echte Europese paraplu ontstaat. Op niets van wat Amerika toezegt valt te rekenen.👉 Erdogan wil zijn graantje meepikken: Turkije organiseert de top voor het eerst in 22 jaar en mikt op drie borden tegelijk: toegang tot de Europese SAFE-fondsen (150 miljard en groeiend), heropname in het F-35-programma, en opheffing van wapenexportrestricties. Tegelijk blijft Turkije Ruslands grote energie-afnemer en sanctie-omzeilerl een 'bondgenoot' en een probleem in één.👉 Wat moet de EU eruit halen?: Lachmipersad's kernzorg: dat Europa de poot stijf houdt en het overgrote deel van de defensie-investeringen bínnen Europa besteedt. Rutte bond Amerika met de "Trump Trillion", maar gaf daarmee ook openlijk toe dat de NAVO een instrument is voor Amerikaanse machtsprojectie; wat het Europese sentiment richting strategische autonomie juist verder aanwakkert.Hoofdstukindeling:1️⃣ Waarom deze NAVO-top ertoe doet: de Amerikaanse veiligheidsparaplu onder druk [00:00:00]2️⃣ Oekraïne heeft nu wél kaarten: de killing zone en de Nederlandse rol [00:04:00]3️⃣ De agenda: steun aan Oekraïne, 3,5% BBP en het opschalen van de defensie-industrie [00:07:00]4️⃣ Een Europees leger? Waarom Michel principieel voor maar praktisch tegen is [00:09:00]5️⃣ NAVO 3.0: de europeanisering van het bondgenootschap en de lastenverdeling [00:12:00]6️⃣ De vijf strategische afhankelijkheden: logistiek, inlichtingen, airlift, satellieten en nucleair [00:13:30]7️⃣ Waarom we niet op Amerika kunnen rekenen: het wantrouwen jegens Hegseth en Trump [00:17:30]8️⃣ Gastland Turkije: wat Erdogan écht wil binnenhalen [00:20:00]9️⃣ Turkije versus Griekenland en Cyprus: de Mavi Vatan-doctrine en de SAFE-fondsen [00:26:00]🔟 De F-35, binnenlandse repressie en wat de EU eruit moet halen [00:32:00]
• 
  120. Doen mensenrechten er geopolitiek wel toe? Met Kajsa Ollongren op de Next Gen Security Conference 03.06.2026 37min

  In een bijzondere aflevering, opgenomen in het Vredespaleis tijdens de Next Gen Security Summit 2026, spreken Rajeev Lachmipersad en Michel Don Michaloliákos met Kajsa Ollongren — voormalig minister van Defensie en Binnenlandse Zaken, en nu speciale vertegenwoordiger van de EU voor mensenrechten. Het gesprek gaat over een wereld waarin Amerika zich terugtrekt en Europa de last man standing wordt voor het aankaarten van mensenrechten, over het hypocrisieverwijt rond Gaza en Soedan, over haar bezoek aan het de facto geannexeerde Zuid-Libanon, en over de vraag hoe je mensenrechten verdedigt zonder het opgeheven vingertje.👉 Europa is de last man standing: 43% van de humanitaire hulp wereldwijd kwam uit Amerika. Dit is nu gestopt. Daardoor kijken landen nu naar Europa om in dat gat te stappen, en is de EU volgens Ollongren de grootste mensenrechtenspeler ter wereld geworden.👉 Van opgeheven vingertje naar duurzame dialoog: De EU komt andere landen niet vertellen wat ze moeten doen, maar zoekt partnerschap. Anders dan China en Rusland, biedt Europa een lange-termijnrelatie gebaseerd op instituties en normen; niet op persoonlijke deals of losse grondstoffencontracten.👉 Het hypocrisieverwijt is deels terecht: De EU is vocaler over Oekraïne dan over Soedan, en de unanimiteitseis maakt de Unie "zo sterk als de zwakste schakel"; zichtbaar bij Gaza, waar zonder consensus geen veroordeling van Israël mogelijk was. Dubbele standaarden zijn volgens Ollongren de belangrijkste kritiek van het Mondiale Zuiden op Europa.👉 Libanon en Oekraïne: dezelfde maatstaf: Ollongren bezocht Zuid-Libanon en stelt dat Israël daar de facto annexeert. Haar principe: als Rusland in Oekraïne geen land mag inpikken, geldt precies hetzelfde voor Israël in Libanon; er is geen enkel verschil.👉 Het multilaterale systeem verdedigt zichzelf niet: Rusland en China blijven in het VN-systeem opereren omdat ze het nuttig vinden, terwijl de VS zich onder Trump terugtrekt. De conclusie: kleine en middelgrote landen moeten zich verenigen om het systeem overeind te houden, anders winnen de grootmachten die het voor eigen gewin gebruiken.Hoofdstukindeling:1️⃣ Wat houdt het in om EU-gezant voor mensenrechten te zijn? [00:00:00]2️⃣ Spreken namens 27 lidstaten: het probleem van de zwakste schakel [00:01:00]3️⃣ Geen opgeheven vingertje: van invloedssferen terug naar het multilaterale systeem [00:03:30]4️⃣ De VS stapt terug; wordt Europa de "last man standing"? [00:06:00]5️⃣ Europa als lange-termijnpartner [00:08:30]6️⃣ Het hypocrisieverwijt: kolonialisme, Oekraïne en de dubbele standaard rond Gaza [00:10:30]7️⃣ Libanon: de facto annexatie van het zuiden en de ontwapening van Hezbollah [00:13:30]8️⃣ Autoritarisme versus mensenrechten: is China het voorbeeld van het Mondiale Zuiden? [00:16:00]9️⃣ Global Gateway versus Belt and Road, en het tekortschietende diplomatieke gewicht in Soedan [00:20:30]🔟 Het Strafhof onder druk en de rechten die niet vanzelfsprekend zijn [00:30:30]
• 
  119. Wantrouwen in Trump fungeert als geopolitieke CO2-taks 25.05.2026 28min

  Trump bezocht Xi Jinping in Beijing en deed iets wat niemand had verwacht: hij brak publiekelijk met decennia van strategische ambiguïteit rond Taiwan. Het bezoek leverde wat Boeing-vliegtuigen en soja op, maar wat eigenlijk gebeurde was symbolisch. Xi blakend van zelfvertrouwen, Trump opvallend nederig, en Poetin die vlak daarna in Beijing aanmeerde. Geopolitiek- en geo-economie analisten Rajeev Lachmipersad en Michel Don Michaloliákos ontleden waarom het wantrouwen in Amerika nu fungeert als een geopolitieke CO₂-taks, en wat dat betekent voor Europa, de Indo-Pacific en een wereldorde waarin China steeds meer het middelpunt wordt.👉 Trump brak publiekelijk met decennia van strategische ambiguïteit door te zeggen dat de VS 9.500 mijl van Taiwan ligt en geen zin had in oorlog. 👉 China heeft Amerika via exportrestricties op kritieke grondstoffen op de knieën gekregen en is nu vooral nodig om Iran tot een nucleaire deal te bewegen.👉 China als stabiele speler, VS als grillige: Xi blakend van zelfvertrouwen, Trump opvallend nederig in beeld.👉 Poetin direct na Trump: Het partnerschap zonder grenzen krijgt een tweede Siberië-pijpleiding. China diversifieert weg van Midden-Oosterse olie, Rusland wordt nog afhankelijker van China. 👉 Wantrouwen als CO₂-taks: Geen directe materiële gevolgen, maar elk land diversifieert nu weg van Amerikaanse afhankelijkheden. Net zoals een CO₂-belasting fossiele energie niet meteen elimineert maar wel structureel duurder maakt.Hoofdstukindeling:1️⃣ Het Taiwan-moment: hoe Trump brak met decennia van strategische ambiguïteit [00:00:00]2️⃣ De geschrokken hoofdsteden: Tokyo, Seoul en Manila heroverwegen de Amerikaanse paraplu [00:02:00]3️⃣ Wat haalde Trump binnen? 200 Boeing-vliegtuigen en wat soja [00:04:00]4️⃣ Strategische stabiliteit: hoe Beijing en Washington tot elkaar veroordeeld zijn [00:05:00]5️⃣ Rubio's compensatie-interview en de paniek bij de China-haviken [00:07:00]6️⃣ Iran en de Straat van Hormuz: waarom de VS nu China nodig heeft [00:09:00]7️⃣ Xi blakend van zelfvertrouwen, Trump opvallend nederig [00:12:00]8️⃣ Poetin direct na Trump in Beijing: het partnerschap zonder grenzen [00:15:00]9️⃣ De wereld indelen in invloedsferen [00:18:00]🔟 Wantrouwen in Trump als geopolitieke CO₂-taks [00:23:00]
• 
  118. Modi in Den Haag: hoe Nederland boven zijn geopolitieke gewicht bokst 22.05.2026 28min

  Premier Modi kwam in negen jaar voor het eerst weer naar Nederland, en het was geen vriendschapsbezoek. Het was NV India op werkbezoek bij NV Nederland, met een agenda van zes economische pijlers, een ASML-Tata-deal van elf miljard en een defensiepartnerschap dat tot in de Indo-Pacific reikt. Geopolitiek analist India Rajeev Lachmipersad en analist Europa en energie Michel Don Michaloliákos analyseren waarom Trump's tarievenoorlog India en Europa in elkaars armen drijft, hoe Nederland als vierde grootste investeerder in India boven zijn geopolitieke gewicht bokst, en waarom dit strategisch partnerschap juist nu het verschil kan maken.Kernpunten:👉 Trump als ongewilde matchmaker: 50% invoertarieven op Indiase producten, hoger dan op Chinese, dwingen India om de Amerikaanse consument te vervangen door de Europese. Europa zoekt op haar beurt een alternatief voor China. 👉 NV India trof NV Nederland: Geen beschavingsverhaal, geen religieus-cultureel symbolisme; het was vrijdag aankomen en zaterdag zaken doen. Zes economische pijlers, zes rondetafelgesprekken, één onmiskenbare boodschap: dit gaat over geld, technologie en banen.👉 ASML-Tata: de kroonjuweel-deal: Een chipfabriek van 11 miljard dollar in Gujarat, met ASML-lithografische machines (een klasse onder de allernieuwste), personeelstraining en kenniscreatie. Nederland krijgt toegang tot India's tien tot twaalf miljoen IT-afgestudeerden per jaar en toegang tot de groeiende markt, India krijgt zijn eerste serieuze halfgeleiderindustrie.👉 Nederland bokst boven zijn gewicht: Vierde grootste investeerder in India wereldwijd, grootste Indiase exportbestemming binnen de EU, en het eerste EU-land dat Modi bezocht. Dat is geen toeval, het is de erfenis van Rutte's strategische inschatting in 2017 en Veldkamps openlijke steun aan India na de Pakistaanse proxy-aanval vorig jaar.👉 India is geen vervanger voor China, en wil dat ook niet zijn: De Indiase minister van Energie zei het zelf: het tijdperk van eenzijdige afhankelijkheden is voorbij. Europa moet diversifiëren; naar India, en verder naar de rest van het Globale Zuiden. Hoofdstukindeling:1️⃣ Modi groots onthaald: het eerste bezoek aan Nederland in negen jaar [00:00:00]2️⃣ Waarom nu: Trump-tarieven dwingen India én Europa tot diversificatie [00:01:00]3️⃣ China plus één: hoe India zich opwerpt als de value chain partner van Europa [00:03:00]4️⃣ De tour: noodstop in de Emiraten, en daarna Nederland, Noordse landen en Italië [00:04:00]5️⃣ Het was één en al business [00:07:00]6️⃣ De zes pijlers: halfgeleiders, water, defensie, zorg, landbouw, logistiek [00:09:00]7️⃣ De ASML-Tata deal: een chipfabriek van 11 miljard in Gujarat [00:11:00]8️⃣ Nederland als grootste EU-exportbestemming en vierde grootste investeerder [00:10:00]9️⃣ Defensie: drones, munitie, 50% FDI-ruimte en gezamenlijke patrouilles in de Indo-Pacific [00:16:00]🔟 Geen vervanger voor China: een gebalanceerde relatie en wat dit voor Nederland betekent [00:19:00]
• 
  117. De Emiraten gaan hun eigen weg: hoe Iran de Arabische eenheid brak 18.05.2026 38min

  De Emiraten zijn uit OPEC gestapt. Op het eerste gezicht een technisch besluit over productiequota, maar in werkelijkheid het meest zichtbare teken dat de Arabische eenheid in het Midden-Oosten aan diggelen ligt. Rajeev Lachmipersad en Michel Don Michaloliákos ontleden hoe Iran erin slaagde de golfstaten tegen elkaar uit te spelen, waarom Saudi-Arabië voor een kernwapendeal met Pakistan koos, en wat de twee nieuwe kampen in de regio betekenen voor Europa, India en het IMEC-handelscorridor.Kernpunten:👉 Geen ruzie over olie, maar over veiligheid: De Emiraten stappen niet uit OPEC vanwege quota-ruzies alleen, maar omdat Iran hun economisch model van expats en luxehotels existentieel bedreigt. Saudi-Arabië en Qatar wilden Iran niet samen aanvallen. De Emiraten kiezen nu definitief voor Israël en de VS.👉 Iran wint door te verliezen: De Hamas-aanval en de daaropvolgende oorlog hadden niets met Palestijnen te maken. Het was een Iraanse drukknop om de Arabische eenheid te resetten. Het werkt: de golfstaten zijn nu zichtbaar verdeeld.👉 Israël zonder rem maakt zelfs Saudi-Arabië nerveus: Een seculier sterk Iran wil niemand, maar een Israël dat zich nergens aan houdt evenmin. Vandaar de Saudi-Pakistaanse defensiedeal, met daarmee impliciete toegang tot kernwapens.👉 Twee kampen, één scheidsrechter: Kamp één (Israël, Emiraten, VS, India) versus kamp twee (Saudi-Arabië, Turkije, Pakistan, Qatar). Amerika onderhoudt met beide goede banden, maar het zwaartepunt verschuift naar kamp één.👉 IMEC tot stilstand gebracht: Het ambitieuze handelscorridor van India via de Emiraten naar Europa, ligt nu stil door de Israëlische agressie en Saudische aarzeling.Hoofdstukindeling:1️⃣ Wat is OPEC eigenlijk en waarom doet het ertoe? [00:00:00]2️⃣ Spare-capacity en de mislukte schalieolie-oorlog van 2014 [00:05:00]3️⃣ Waarom de Emiraten zijn uitgestapt: jarenlange frustratie over de Saudische quota [00:08:00]4️⃣ Iran legt een bom onder het Emirati-economisch model van expats en luxehotels [00:10:00]5️⃣ De Iraanse strategie van verdeel en heers: druk op de resetknop in het Midden-Oosten [00:13:00]6️⃣ De drietand-doctrine: hoe Iran, Turkije en de Moslimbroederschap de Abraham-akkoorden voedden [00:14:00]7️⃣ Israël zonder rem: waarom Saudi-Arabië Netanyahu's grenzeloosheid niet meer accepteert [00:19:00]8️⃣ Strategic hedging: de twee nieuwe kampen in het Midden-Oosten [00:21:00]9️⃣ De 3,5 miljard van Pakistan en de Saudi-Pakistaanse kernwapendeal [00:27:00]🔟 India's spagaat tussen vier kampen, en wat dit betekent voor IMEC [00:30:00]
• 
  116. Jihadisten aan de poorten van Bamako: het Mali-regime op zijn laatste benen 09.05.2026 49min

  Mali wankelt. In één weekend wisten jihadisten en Toeareg-rebellen de junta van Goïta tot in het hart van Kati te raken, defensieminister Camara te doden en president Goïta vier dagen lang van de radar te krijgen. Om te duiden wat dit betekent, schuiven Rajeev Lachmipersad en Michel Don Michaloliákos aan met onze nieuwe HIG-analist Sahel, Mirjam de Bruijn. Wat nu in Bamako gebeurt, is geen klassieke staatsgreep maar iets nieuws: een homegrown rebellie die de naoorlogse spelregels in West-Afrika herschrijft, en die Europa dwingt na te denken over wat er gebeurt als contraterrorisme definitief faalt.Kernpunten:👉 De alliantie die niemand zag aankomen: Toeareg-rebellen (FLA) en Al-Qaeda-coalitie JNIM vochten samen tegen de junta, ondanks lijnrecht tegengestelde einddoelen — een seculiere Toeareg-staat versus een kalifaat. De analyse uit 2012 dat de jihadisten de Toeareg-strijd hadden 'gehijacked' moet wellicht herzien worden.👉 De junta is geraakt waar het pijn doet: Defensieminister Camara, architect van de Russische alliantie, is dood. President Goïta verdween vier dagen lang. Zelfs de Russen hinten nu op onderhandelingen.👉 JNIM wint harten, niet alleen veldslagen: In Kidal mochten de Russen onder JNIM-escorte vertrekken en kregen Malinese soldaten 40 euro en een rit naar huis. Dit is geen terrorisme van buitenaf, maar een homegrown rurale rebellie met een salafistisch sausje.👉 AES-solidariteit blijkt een papieren tijger: Terwijl Mali in brand stond, vierde Traoré in Burkina Faso een festival en kwam Niger pas op 28 april met condoleances. Het beloofde gezamenlijke leger van 15.000 troepen bestaat vooral op social media.👉 De Nederlandse ambassadeur breekt het taboe: Voor het eerst pleit een Europese diplomaat openlijk voor onderhandelingen met de lokale Al-Qaeda. Lokaal gebeurt dat al lang met stilzwijgende goedkeuring van Bamako — de vraag is of Europa volgt.Hoofdstukindeling:1️⃣ De jihad aan de poorten van Bamako: wat er afgelopen week écht gebeurde [00:00:00]2️⃣ Van 2012 tot 2021: twee coups, de Fransen weggestuurd, de Russen uitgenodigd [00:01:00]3️⃣ Wagner en Afrika Korps: 2.500 getatoeëerde huurlingen die geen guerrilla begrijpen [00:03:00]4️⃣ De propagandamachine: hoe een soevereiniteitsverhaal het anti-Franse sentiment voedde [00:07:00]5️⃣ Waarom de Sahel ertoe doet voor Europa: migratie en de ring van stabiliteit [00:10:00]6️⃣ De onverwachte alliantie tussen FLA (Toeareg) en JNIM (Al-Qaeda) [00:13:00]7️⃣ Salafisme als rurale rebellie: een nieuw marxisme tegen een marginaliserende staat [00:16:00]8️⃣ De aftocht uit Kidal: hoe JNIM de Russen liet vertrekken en harten won [00:19:00]9️⃣ Goïta verdwenen, defensieminister Camara dood, AES schittert door afwezigheid [00:29:00]🔟 Praten met Al-Qaeda? De Nederlandse ambassadeur die de toon zet [00:45:00]
• 
  115. Ethiopië: de opkomende regionale macht die Europa niet mag negeren 21.04.2026 45min

  Terwijl alle ogen gericht zijn op Oekraïne en het Midden-Oosten, groeit in de hoorn van Afrika een opkomende regionale macht. Ethiopië telt vandaag 138 miljoen inwoners en groeit door naar zo'n 370 miljoen in 2100, ligt pal bij de Bab al-Mandeb, waar onze handelsroute met Azië doorheen loopt, en vecht tegelijkertijd met Egypte over de Nijl, met Eritrea over de Rode Zee en intern met de Amhara.Kernpunten👉 Demografie als dividend of kostenpost: Ethiopië heeft nu al 138 miljoen inwoners en groeit door naar 220 miljoen in 2050 en zo'n 370 miljoen in 2100. Tel daarbij op dat Ethiopië pal bij de Bab al-Mandeb knooppunt ligt, de flessenhals tussen Azië en Europa. Dit maakt duidelijk waarom dit land er geopolitiek toe doet, ook voor Europa.👉 Water, water en nog eens water: Ethiopië's twee belangrijkste belangen draaien om water. De Grand Renaissance Dam op de Blauwe Nijl dreef Egypte tot militaire dreigementen, en de in 1994 verloren toegang tot de Rode Zee via Eritrea is een open wond. Premier Abiy Ahmed heeft in het parlement expliciet gezegd dat Ethiopië toegang verdient tot de Rode Zee.👉 De centralisatieparadox van Abiy Ahmed: De Ethiopische grondwet is een confederatie die deelstaten zelfs het recht geeft op afscheiding, maar economische groei vereist juist een sterk centraal gezag. Abiy's centralisatiedrang kostte hem eerst een oorlog met de Tigray (2020-2022) en nu één met de Amhara. Toch wil geen van de rebellerende etnische groepen onafhankelijkheid uitroepen, wat laat zien dat de Ethiopische identiteit er staat.👉 Van lokale conflicten naar proxy-oorlogen: Wat op papier een Ethiopische burgeroorlog is, is in werkelijkheid een proxy-strijd. Eritrea vreest een sterk Ethiopië dat zijn havens opeist, Egypte wil de Ethiopische claim op de Nijlwateren dwarsbomen, de Emiraten steunen de RSF in Soedan met Ethiopië als doorvoerhaven & Turkije graaft zich in via Somalië. Hoe meer buitenlandse actoren, hoe moeilijker oplosbaar het conflict.👉 Europa schittert door afwezigheid, China en India pakken de ruimte: Ethiopië werd op uitnodiging van China lid van de BRICS en Modi werd in Addis Abeba als een staatsman onthaald. De EU is nog altijd de top-2 handelspartner, maar zonder coherente strategie voor de hoorn van Afrika laten we een sleutelland wegglippen. Het handelingsperspectief: niet mengen in het conflict, wél investeren in staatsinstituties en joint Europese-Ethiopische bedrijven.1️⃣ Waarom Ethiopië ertoe doet: 138 miljoen inwoners en een sleutelpositie aan de Rode Zee [00:00:00]2️⃣ De Saudi's, Emiraten, Turkije en Iran strijden om invloed in de hoorn [00:01:00]3️⃣ Instabiele buren: Somalië, Somaliland, Djibouti, Eritrea en de burgeroorlog in Soedan [00:04:00]4️⃣ Ethiopië's top drie belangen: zoet water, toegang tot de Rode Zee en het land bijeenhouden [00:10:00]5️⃣ Een economie die in tien jaar verdubbelde en een beschaving die 3000 jaar teruggaat [00:13:00]6️⃣ Oromo, Amhara, Tigray en Somali: de etnische puzzel van Ethiopië [00:17:00]7️⃣ Grondwet en confederatie: de paradox van vechten voor eenheid in een decentrale staat [00:20:00]8️⃣ Abiy Ahmed's centralisatiedrang en de oorlogen tegen Tigray en Amhara [00:23:00]9️⃣ Buitenlandse inmenging: Eritrea voelt zich bedreigd & Egypte en Soedan roeren zich [00:30:00]🔟 BRICS en Europa's handelingsperspectief in de hoorn van Afrika [00:34:00]
• 
  114. De 'day after' na de Hongaarse verkiezingen. Het paard van Troje verlaat Brussel 14.04.2026 38min

  Het is de day after. Viktor Orbán is verslagen. Peter Magyar heeft met een supermeerderheid gewonnen. In deze aflevering analyseren HIG-analisten Rajeev Lachmipersad en Michel Don Michaloliákos wat deze uitslag werkelijk betekent; niet alleen voor de Hongaren, maar voor de geopolitieke architectuur van heel Europa.Orbán was niet slechts een lastige dwarsligger, hij was een actief veiligheidsprobleem: een paard van Troje dat EU-vertrouwelijkheden deelde met Lavrov, Russische sancties saboteerde en Oekraïne-steun blokkeerde terwijl hij leefde van Europese fondsen. Zijn vertrek opent de deur naar snellere integratie en hernieuwde steun aan Oekraïne, maar de weg naar rechtsstaatherstel in Hongarije wordt lang. Orbán heeft boobytraps achtergelaten in elk instituut dat ertoe doet.Kernpunten:👉 Orbán als dubbel paard van Troje: Zijn loyaliteiten lagen bij Poetin én Trump, niet bij Hongarije. Zijn minister lekte EU-vertrouwelijkheden door aan Lavrov, terwijl Orbán de eigen economie volledig liet draaien op EU-fondsen. Die hypocrisie heeft hem uiteindelijk zijn kiezers gekost.👉 It's the economy, stupid: Orbán verloor niet om zijn buitenlandse avonturen, maar omdat de gewone Hongaar het niet meer kon betalen. Stagnerende lonen, oplopende inflatie, zorg en onderwijs in verval; juist in de rurale achterban die Fidesz groot had gemaakt.👉 Een supermeerderheid als chirurgisch instrument: Magyar won geen gewone meerderheid maar een tweederde meerderheid, genoeg om grondwetten te wijzigen, rechters te vervangen en 16 jaar rechtsstaatschade te ontmantelen. Maar ook Polen leerde: herstel duurt jaren, en Orbán heeft boobytraps achtergelaten.👉 Rusland verliest zijn ogen en oren: Met Orbán weg is Moskou zijn meest waardevolle informatiepositie in de EU kwijt. Geen blokkerende minderheden meer, geen gesaboteerde Oekraïne-pakketten. In Boedapest klonk na de uitslag bewust de echo van 1956: Russians out.👉 Radicaal rechts rouwt, de EVP regeert: Wilders, Le Pen, Meloni, Trump Jr.; allemaal steunden ze Orbán, allemaal kregen ze nul op hun rekest. Met Magyar versterkt de christendemocratische EVP haar greep op het continent. De volgende lakmoestest: de Franse presidentsverkiezingen.1️⃣ De day after: wat is er eigenlijk gebeurd? [00:00:00] 2️⃣ Waarom Orbán een paard van Troje was., voor Moskou én Trump [00:01:00] 3️⃣ Hoe een populaire premier zijn eigen achterban verloor [00:03:00] 4️⃣ Hoe won Magyar zonder vrije media, met alleen een bus en een campagnetent [00:05:00]5️⃣ Een tweederde meerderheid: wat Magyar ermee kan en wat hem te wachten staat [00:07:00] 6️⃣ De EU ademt op: Oekraïne-steun, vetoverlies en Europese integratie in stroomversnelling [00:13:00] 7️⃣ Radicaal rechts rouwt: Wilders, Meloni, Le Pen en de klap in het gezicht van Vance [00:10:00] 8️⃣ Russische positie in de EU is ernstig verzwakt [00:25:00] 9️⃣ Hongaarse energieafhankelijkheid: zal Magyar de Russische olie durven loslaten? [00:29:00]🔟 De EVP regeert het continent en de Franse verkiezingen worden de volgende test [00:34:00]
• 
  113. Europa hard geraakt door Hormuz-blokkade. Wat nu? Met Jilles van den Beukel 02.04.2026 49min

  De blokkade van de Straat van Hormuz heeft Europa in zijn greep. In deze aflevering analyseren HIG-analisten Rajeev Lachmipersad en Michel Don Michaloliákos samen met Jilles van den Beukel, energy en raw materials specialist bij The Hague Centre for Strategic Studies (HCSS), wat de wereldwijde energiecrisis werkelijk betekent voor Nederland en Europa. De conclusies voelen als een koude douche: strategische voorraden zijn eindig en al grotendeels aangesproken, Europese raffinagecapaciteit is jarenlang afgebouwd, de industrie vecht voor haar overleven in een overgangsperiode die te lang duurt, en Groningen, de noodvoorraden die we hadden kunnen gebruiken, is definitief van het toneel verdwenen. De energietransitie biedt perspectief, maar is geen redding op de korte termijn. Kernpunten:👉 Tien miljoen vaten per dag tekort en de reserves zijn bijna op: De Straat van Hormuz vervoert normaal 20 miljoen vaten per dag. Strategische reserves wereldwijd kunnen tijdelijk wat compenseren, maar zijn eindig. De VS heeft zijn reserve nooit volledig aangevuld na 2022 en zit op slechts 60% capaciteit. Elke week dat de blokkade aanhoudt stijgt de olieprijs met gemiddeld tien dollar per vat. Bij twee maanden ononderbroken blokkade zitten we richting 150 tot 200 dollar.👉 Europa vecht om LNG terwijl Azië al op de knieën ligt: Gas heeft geen wereldprijs zoals olie. Europa en Azië betalen structureel twee tot zes keer meer dan de VS. Met 20% van het mondiale LNG-aanbod weggevallen achter de Straat, begint de echte schaarste pas. Azië voelde de klap al na dagen; Pakistan, India en Singapore zagen hun aanvoer stoppen. Europa krijgt die rekening nu gepresenteerd, met een vertraging van vier tot vijf weken vaarttijd om de Kaap de Goede Hoop. 👉 Raffinage verdwijnt uit Europa: Europa produceert nauwelijks nog olie en gas, maar raffineert ook steeds minder. De Perzische Golf heeft een groot deel van de Europese raffinagecapaciteit overgenomen. Die capaciteit zit nu achter slot en grendel. Kerosine wordt de pijnlijkste plek: tekorten in Azië zijn al realiteit en Noordwest-Europa krijgt ze in april. Tegelijk maakt maatschappelijk verzet het onmogelijk om nieuwe raffinaderijen te vergunnen. Zelfs een grote petrochemische installatie van Ineos in Antwerpen loopt vast door draagvlakproblemen.👉 Transitie is de enige weg, maar de industrie overleeft de overgangsperiode niet vanzelf: De energietransitie is voor Europa geen keuze maar een noodzaak. Wij hebben geologisch simpelweg niet de reserves die de VS heeft. Maar de overgang kost 15 tot 25 jaar. Den Haag en Brussel moeten deze dal niet te diep laten worden. Geen prijsplafonds, geen generieke subsidies, maar gerichte steun voor sectoren en huishoudens die het echt nodig hebben en gasopslag en LNG-importcapaciteit als publieke infrastructuur in stand houden.1️⃣ Hoe groot is de crisis eigenlijk? [00:00:00] 2️⃣ Tien miljoen vaten per dag tekort [00:02:00] 3️⃣ Strategische reserves zijn aangesproken en bijna op [00:03:00] 4️⃣ Gas en LNG: waarom Europa structureel meer betaalt dan Amerika [00:05:00] 5️⃣ Raffinage als vergeten kwetsbaarheid: kerosine als eerste pijnpunt [00:09:00] 6️⃣ Energietransitie versnellen is de enige weg, maar geen snelle oplossing [00:13:00] 7️⃣ Wat Europa nú moet doen aan fossiel [00:14:00] 8️⃣ Waarom de VS een totaal ander pad nam dan Europa [00:25:00] 9️⃣ Geen prijsplafonds: gerichte steun en laat de markt zijn werk doen [00:32:00] 🔟 Gasopslag en de mogelijkheid voor Gronings gas [00:35:00]
• 
  112. Straat van Hormuz geblokkeerd: Iran overleeft, Trump smeekt, Europa weigert & Rusland wint 20.03.2026 48min

  De oorlog in Iran markeert een kantelpunt in de mondiale geopolitiek. De aanval heeft niet alleen de militaire grenzen van de Verenigde Staten blootgelegd, maar ook de broosheid van westerse allianties en de verschuivende machtsbalans in het Midden-Oosten. In deze aflevering analyseren HIG analisten Rajeev Lachmipersad en Michel Michaloliákos de werkelijke consequenties van dit conflict: een Europa dat zijn strategische autonomie opeist, een Iraans regime dat ondanks de aanval zijn grip versterkt, en een Rusland dat zonder één schot te lossen als grote winnaar uit de strijd komt.Kernpunten:👉 Iran overleeft en komt sterker terug: Het regime consolideert zijn macht, weigert te onderhandelen en voert een asymmetrische slijtageoorlog die Amerika's voorraden en geloofwaardigheid uitholt. Zonder grondtroepen behaalt Washington geen van zijn strategische doelen, en elke dag dat Iran standhoudt versterkt de Iraanse onderhandelingspositie.👉 Amerika verliest zijn bondgenoten één voor één: Europa, Japan en Australië weigeren mee te doen aan de beveiliging van de Straat van Hormuz. Trump chanteerde, dreigde met de NAVO en kreeg nul. De Amerikaanse veiligheidsparaplu, ooit de kurk waarop de wereldorde dreef, is niet meer vanzelfsprekend, en de regio begint dat in te prijzen.👉 De echte winnaars zitten in Moskou en Jeruzalem: Rusland verdient 150 miljoen dollar extra per dag door hogere olieprijzen en uitbreiding van exportmarkten, terwijl Europa unilateraal wordt buitengesloten van sanctiebeleid. Israël boekt ondertussen geopolitieke winst: Netanyahu stijgt in de peilingen en zet zijn regionale agenda ongehinderd voort in Libanon en daarbuiten.👉 Europa staat voor een strategische keuze: opteren voor onderhandelingen met Rusland onder druk van inflatie en bezuinigingen is precies wat Rusland wil. Europa moet escaleren om Rusland te dwingen te de-escaleren; niet smeken om een deal. De steun aan Oekraïne is relatief gezien een schijntje, maar de prijs van een Russische overwinning is onherstelbaar groot.1️⃣ Europa zegt nee tegen Trump [00:00:00]2️⃣ Amerika als supermacht in verval [00:03:00]3️⃣ De strategische mismatch van Washington [00:04:00]4️⃣ Iran consolideert zijn macht en weigert te onderhandelen [00:06:00]5️⃣ Israël, Netanyahu en de regionale agenda [00:12:00]6️⃣ Arabische wereld en Turkije: herpositionering in een nieuwe orde [00:17:00]7️⃣ India: diversificeren tussen Rusland, Iran en de wereldmarkt [00:24:00]8️⃣ Rusland wint: 150 miljoen dollar extra per dag [00:29:00]9️⃣ Europa en Oekraïne: escaleren om te de-escaleren [00:34:00]🔟 Begrip of afkeuring? Europa's dubbele boodschap over Iran [00:44:00]
• 
  111: De oorlog in Iran: een tactisch spektakel, maar een strategische leegte 05.03.2026 35min

  In deze aflevering van GeopolitiekNu kijken de HIG analisten Rajeev Lachmipersad en Michel Don Michaloliákos naar de mogelijke opties voor Iran, de VS en Israël in het oplaaiend conflict. De oorlog in Iran domineert de voorpagina's, maar achter het militaire spektakel schuilt een opvallende strategische leegte. Amerika en Israël hebben een technisch indrukwekkende aanval uitgevoerd, de grootste militaire operatie sinds de invasie van Irak, zonder dat helder is wat het einddoel precies is.Wat wel duidelijk wordt: dit is minder een oorlog vanuit Amerikaans nationaal belang dan een resultante van jarenlange lobby. Iran reageert door de pijn te spreiden via horizontale escalatie, terwijl het internationaal recht stilletjes verder afbrokkelt. De echte vragen liggen niet op het slagveld, maar in de diplomatieke en geopolitieke nasleep.Kernpunten:👉 De aanval op Iran is militair indrukwekkend maar strategisch leeg: De doelstellingen wisselen per dag: regimeverandering, nucleaire ontmanteling, olieafsnijding richting China, en geen daarvan is realistisch haalbaar zonder grondtroepen of een coherente langetermijnvisie.👉 Dit is primair een oorlog van Netanyahu, niet van Trump: De aanval is meer het resultaat van jarenlange Israëlische (en mogelijk Saoedische) lobby dan van een Amerikaans nationaal belang. Trump heeft zich laten verleiden, terwijl MAGA juist op een no-war-ticket is verkozen.👉 Iran kan niet winnen, maar vergroot de pijn voor iedereen: Verticale escalatie is geen optie, dus kiest Iran voor horizontale escalatie: aanvallen op golfstaten, afsluiting van de Straat van Hormuz. Het is een strategie van gedeelde schade: als ik verdrink, trek ik zoveel mogelijk anderen mee.👉 De echte winnaar is nog onbekend, maar het internationaal recht is de grote verliezer: Rusland, China en Iran zullen de parallel met Oekraïne blijven trekken. Europa balanceert ongemakkelijk. En de enige uitweg, voor stabiliteit én voor de geloofwaardigheid van het internationale systeem, ligt bij middelgrote machten die gezamenlijk optrekken.1️⃣ De dood van Khamenei: meer dan een leider, een systeem {00:00:00}2️⃣ Kan de oorlog lang duren? De militaire beperkingen van Amerika en Israël [00:01:30]3️⃣ Tactisch spektakel, strategische leegte: wat is het doel? [00:04:00]4️⃣ Trumps strategie: verleid door lobby of daadwerkelijk een uitgedacht belang? [00:08:00]5️⃣ Het Israëlische belang en Netanyahu's corruptieschandalen [00:12:00]6️⃣ Separatisme en balkanisering als doel voor Iran [00:14:00]7️⃣ De Straat van Hormuz als pressiemiddel voor de wereld [00:21:00]8️⃣ Rusland: de lachende derde? [00:26:00]9️⃣ Kan Iran dit volhouden? [00:28:00]🔟 HIG opinie: Europa's reactie en het einde van het internationaal recht [00:31:00]
• 
  110. De democratische vuurlinie: Japan, Zuid-Korea en Taiwan tussen autocratische grootmachten 12.02.2026 41min

  In deze aflevering van GeopolitiekNu schuiven twee HIG Azië analisten aan tafel: hoogleraar Koreastudies Remco Breuker en japanoloog en sinoloog Casper Wits. Samen bespreken zij hoe de democratieën in Japan, Zuid-Korea en Taiwan onder druk staan van binnenuit én van buitenaf.De terugtrekking van de Verenigde Staten als betrouwbare veiligheidspartner, een steeds assertiever China dat zijn eigen legertop zuivert, en diepgewortelde historische trauma's die samenwerking bemoeilijken maken het speelveld in Oost-Azië complexer dan ooit. Toch zijn er hoopvolle tekenen. De pragmatische toenadering tussen Seoul en Tokio, de groeiende internationale erkenning van Taiwans belang en het besef dat democratische middenmachten samen sterker staan dan alleen.Kernpunten:👉 De democratie in Oost-Azië staat op drie fronten onder druk: Binnenlandse erosie, groeiende autocratische dreiging van China en Rusland, en het wegvallen van de VS als betrouwbare partner..👉 Samenwerking tussen Japan en Zuid-Korea is noodzakelijk maar fragiel: Economisch en militair hebben ze elkaar hard nodig, maar koloniaal trauma en politiek nationalisme blijven de toenadering bemoeilijken.👉 China's militaire zuiveringen maken de regio onvoorspelbaarder: De legertop is weggezuiverd en daarmee is de slagkracht verzwakt, maar het risico op een onbezonnen militair avontuur richting Taiwan groeit juist.👉 Democratische middenmachten moeten zich verenigen; Zonder Amerikaanse paraplu overleven Japan, Zuid-Korea en Taiwan alleen samen. Europa moet daarbij als democratisch middenmacht lotsgenoot zich ook aan committeren.1️⃣ De drievoudige strijd om de Oost-Aziatische democratie: binnenlandse erosie, regionale autocratische druk en het wegvallen van Amerika als democratische partner (00:00:00)2️⃣ De Japanse heroriëntatie in defensie en lobby in Washington (00:03:30)3️⃣ Kwetsbaarheid van Japanse en Zuid-Koreaanse vaarroutes langs Taiwan (00:06:00)4️⃣ Zuid-Korea heeft China nodig om Noord-Korea in toom te houden, terwijl de VS juist China als rivaal ziet (00:08:00)5️⃣ Zuid-Koreaanse politiek misbruik van anti-Japanse sentimenten en waarom samenwerking met Japan zo moeizaam blijft (00:09:30)6️⃣ Waarom Japan van alle Oost-Aziatische democratieën het minst ontvankelijk is voor autoritaire alternatieven (00:11:00)7️⃣ Pragmatisme en drumstellen: toenadering onder de Zuid-Koreaanse premier Lee en de Japanse premier Takaichi (00:13:0008️⃣ Chinees anti-Japans nationalisme en de zuivering van de legertop (00:22:00)9️⃣ Taiwan onder druk: van buitenaf én van binnenuit (00:33:00)🔟 HIG opinie: India's perspectief & het meervoud van middenmacht is supermacht (00:36:00)
• 
  109. De 'Mother of all Deals' maakt de Europese Unie en India hechter dan ooit tevoren 04.02.2026 40min

  Op 26 januari 2026, tijdens de Republic Day in India (viering van de grondwet en de democratie), ondertekenden de EU en India wat Ursula von der Leyen the mother of all deals noemde. Twee miljard mensen, een kwart van de wereldeconomie, kiezen ervoor tot 96,6% van de onderlinge industriële tarieven af te schaffen. Het is het meest vergaande handelsverdrag dat de EU ooit sloot. Geen enkel ander land/handelsblok kreeg van India de markttoegang die Europa nu ontvangt.Maar dit is meer dan een handelsdeal. In een wereld waarin de grootmachten VS en China en regionale machten zoals Rusland het multilateralisme actief onder druk zetten, kiezen twee middenmachten ervoor om samen op te trekken. Waar India de EU jaren geleden nog wegzette als loopjongen van Washington, wordt Europa nu erkend als een groeiend soevereine geopolitieke partner. Dat is de echte doorbraak: niet alleen vrije handel, maar geopolitiek vertrouwen tussen een beschaving en een continent. Kernpunten:👉 Ongekende vrije markt: De tweede (EU) en vierde (India) economie ter wereld verenigen twee miljard mensen en een kwart van de wereldeconomie, met de afschaffing van tot 96,6% van de industriële tarieven.👉 Geopolitieke verbroedering: Onder druk van de VS en China herkennen de EU en India een gedeeld lot en erkennen zij elkaar als gelijkwaardige, soevereine partners.👉 Co-creatie in plaats van enkel produceren: India wil geen nieuw China worden en enkel een supply chain partner, maar een value chain partner: samen ontwerpen, samen produceren en samen kennis creëren, met sterke bescherming van intellectueel eigendom.👉 De deal is het begin, niet het einde: Het handelsverdrag schept het kader voor toekomstige intensivering van de relatie. Het zal aangevuld worden met strategische investeringen, een investeringsverdrag en defensiesamenwerking.1️⃣ Omvang van het verdrag en eerste reacties in India en Europa (00:00:00)2️⃣ India's perceptieomslag: van achterdocht naar erkenning van de EU als onafhankelijke partner (00:04:00)3️⃣ Arbeidsintensieve industrie, farmacie, elektronica en IT-talent als grote winnaars (00:07:00)4️⃣ Kapitaal, consumentenmarkt en technologie als strategische Europese hefbomen (00:10:00)5️⃣ Bescherming tegen nationalisatie, dubbele belasting en harmonisatie van investeringsregels (00:13:00)6️⃣ Unieke toegang tot India's financiële sector en de explosieve groei van de middenklasse (00:17:00)7️⃣ Van supply chain naar value chain en India's ambitie om co-designer te worden (00:25:00)8️⃣ Defensiesamenwerking en de schaduw van Rusland (00:28:00)9️⃣ Niet alleen vrijhandel, maar ook arbeidsstandaarden, milieu waarborgen, klimaatsamenwerking en zelfs vrouwenemancipatie worden meegenomen (00:32:00)🔟 HIG opinie: De coalitie van middenmachten is de enige weg naar stabiele strategische afhankelijkheid (00:37:00)
• 
  108. Met de ontvoering van president Maduro is de Monroe-Trump Doctrine weer springlevend 21.01.2026 45min

  De Amerikaanse ontvoering van de Venezolaanse president Nicolás Maduro uit zijn eigen slaapkamer markeerde een nieuw tijdperk in de geopolitiek van het Westelijk Halfrond. In deze aflevering duiken Michel Michaloliákos, Rajeev Lachmipersad en Latijns-Amerika-specialist Jelle van der Wal in de achtergronden van deze ongekende interventie.De hoofdvraag is: moet deze interventie in Venezuela gezien worden als onderdeel van het opdelen van de invloedssferen tussen de grootmachten; of juist als springplank naar hegemonie voor de VS? Wat is de werkelijke toedracht van Maduro's ontvoering? Hoofdpunten:👉De wedergeboorte van de Monroe-doctrine – Hoe een 19e-eeuwse doctrine onder Trump nieuw leven wordt ingeblazen, met de boodschap dat geen enkele buitenlandse mogendheid iets te zoeken heeft in "Amerika's achtertuin"👉Olie als geopolitiek wapen – Venezuela bezit 's werelds grootste bewezen oliereserves, maar zag de productie kelderen van 5 miljoen naar nog geen miljoen vaten per dag door corruptie, verwaarlozing en sancties👉Chavismo ten einde? – Van de linkse populariteit onder Hugo Chávez tot het autoritaire verval onder Maduro: hoe het bolivariaanse experiment implodeerde👉Regimewisseling zonder grondtroepen – De president is ontvoerd, maar de machtsstructuren staan nog overeind. Wat betekent dit voor de toekomst van Venezuela?👉China en Rusland buitenspel – Met Marco Rubio's uitspraak dat "geopolitieke concurrenten niets te zoeken hebben in Zuid-Amerika" lijkt de Amerikaanse greep op het continent compleet👉De internationale rechtsorde als wasseneus – Europa worstelt tussen veroordeling en stilzwijgen, terwijl de globale zuiden toekijkt hoe het multilateralisme verder afbrokkelt1️⃣ De Monroe-doctrine en de ontvoering (00:00:00)2️⃣ Van Chávez naar Maduro (00:04:13)3️⃣ Chavismo en Bolivarianisme uitgelegd (00:08:00)3️⃣ Van olie-supermacht naar instorting (00:09:40)4️⃣ De toekomst van Venezuela (00:10:50)5️⃣ Staan China en Rusland definitief buitenspel? (00:16:00)6️⃣ Cuba, Nicaragua en de Banana Wars (00:21:18)7️⃣ Een deal van invloedssferen tussen grootmachten? (00:26:00)8️⃣ Reacties uit Latijns-Amerika (00:34:40)9️⃣ Europa en de internationale rechtsorde (00:40:50)
• 
  107. Europa, voeg daad bij woord en ratificeer de handelsverdragen met andere middenmachten 12.01.2026 47min

  De wereld fragmenteert in blokken en Europa staat voor een cruciale keuze: buigen voor de grillen van China en de Verenigde Staten, of samen met andere multilaterale democratische middenmachten een eigen koers varen.In deze aflevering bespreken Rajeev Lachmipersad en Michel Michaloliákos waarom 2026 hét jaar moet worden waarin de Europese Unie haar handelsverdragen met Chili, Mercosur, Indonesië, Mexico en India over de streep trekt, én alle lidstaten dit ratificeren. Want handelsverdragen zijn niet alleen economisch interessant: ze zijn de sleutel tot geopolitieke onafhankelijkheid.Maar papieren akkoorden alleen zijn niet genoeg: zonder strategische investeringen blijven het loze beloftes. Tijd om te ontdekken hoe Europa de economische architect kan worden van een nieuwe, multipolaire wereldorde.Kernpunten:👉Europa moet in 2026 doorpakken met handelsverdragen: Nu China grondstoffen als geopolitiek wapen inzet en Trump tarieven heft op Europese export, is het urgenter dan ooit om minder afhankelijk te worden van zowel de Chinese fabriek als de Amerikaanse consumentenmarkt.👉Democratische middenmachten moeten elkaar vinden: Of het nu India, Indonesië, Brazilië of Mexico is: alleen door hechter samen te werken kunnen deze landen en Europa voorkomen dat ze speelbal worden in de machtsstrijd tussen Washington en Beijing.👉Handelsverdragen zonder investeringen zijn halve maatregelen: Europese bedrijven verliezen nu vrijwel elke aanbesteding van Chinese en Amerikaanse concurrenten: publieke garantiestellingen, subsidies voor haalbaarheidsstudies en strategische investeringsfondsen moeten dit doorbreken.👉Het Chili-verdrag ligt al twee jaar te verstoffen: Terwijl Europa schreeuwt om lithium en koper voor de energietransitie en de defensieindustrie, hebben veertien lidstaten het verdrag nog niet geratificeerd, waaronder Nederland.👉Indonesië is de swingstate van deze tijd: Net zoals Italië in de jaren vijftig kan Indonesië nog alle kanten op; wat Europa nu doet bepaalt of dit land van 280 miljoen mensen richting het multilateralisme kantelt of in Chinese invloedssfeer belandt.👉India en de EU naderen een doorbraak, maar obstakels blijven: Van CO2-heffingen tot intellectueel eigendom en visumversoepeling: beide partijen hebben compromissen nodig en de geopolitieke noodzaak dwingt tot resultaat.1️⃣ Waarom Europa van 2026 een jaar moet maken om de handelsverdragen met ander middenmachten te ratificeren ? (00:00)2️⃣ Europa en de andere middenmachten (India, Mexico, Indonesië etc) kunnen alleen samen de VS-China strijd ontkomen (04:52)3️⃣ Waarom vrijhandelsverdragen alleen niet genoeg zijn; deze moeten gepaard gaan met stevige gesteunde investeringen (11:21))4️⃣ Waarom het eigenlijk onbegrijpelijk is waarom het verdrag met het grondstofrijke Chili nog volledig binnen Europa is geratificeerd (19:04)5️⃣ Hoe zit het met de onderhandelingen tussen de EU en MERCOSUR en de blokkade van de Europese landbouwsector? (24:01)6️⃣ De EU speelt een grote rol om Indonesië als geopolitieke swing state te doen kantelen met zijn handelsverdrag (29:31)7️⃣ Hoe kunnen wij Europeanen een geopolitieke bondgenoot zijn van Mexico, als buur van de Verenigde staten? (35:05)8️⃣ Groeien India en de EU eindelijk definitief stevig naar elkaar toe? (37:53)
• 
  106. Rusland wil aan India en de wereld laten zien hoe het nog relevant kan zijn 31.12.2025 51min

  De broederlijke selfie van Poetin en Modi vertelde de wereld één ding: het Westen is er niet in geslaagd Rusland te isoleren. Maar achter de glimlach schuilt een wanhoopsrelatie – Rusland ziet zijn wapenexport naar India halveren en grijpt naar drastische maatregelen om relevant te blijven. Tegelijkertijd staat India met de rug tegen de muur: China levert vijfde generatie straaljagers aan Pakistan, en Delhi heeft geen westerse opties. In deze aflevering bespreken India analist Rajeev Lachmipersad en Michel Michaloliákos de nucleaire onderzeeërdeal, het straaljagersdillema en waarom de Noordpool opeens cruciaal wordt voor New Delhi. De vraag is: kan Europa nog concurreren, of kijkt het machteloos toe?👉De selfie als geopolitiek statement – Poetin wilde laten zien dat Rusland niet te isoleren is; Modi stuurde een boodschap naar Washington dat India zaken doet met wie het wil, ondanks de 25% straftarieven van Trump.👉Ruslands dalende wapenrelevantie – Het Russische aandeel in Indiase wapenimporten is gekelderd van 72% (2010-2014) naar slechts 36% (2020-2024), terwijl Frankrijk en Israël oprukken; Moskou vecht om relevant te blijven.👉De nucleaire onderzeeërdeal als opleidingsinvestering – India least voor 2 miljard dollar een Russische Akula-klasse onderzeeër, niet om te gebruiken, maar om personeel te trainen voor de eigen nucleaire onderzeeërvloot van de toekomst.👉China dwingt India's hand met vijfde generatie straaljagers – Peking levert en least zijn modernste J-35 straaljagers aan Pakistan, waardoor India gedwongen wordt bij Rusland aan te kloppen voor de Sukhoi-57 én gezamenlijke productie met technologieoverdracht.👉De Noordpool als nieuw geopolitiek strijdtoneel – Via het RELOS-akkoord krijgt India toegang tot veertig Russische Arctische havens, cruciaal voor grondstoffen en handelsroutes nu het poolijs smelt en China daar al miljarden investeert.👉Europa staat voor een dilemma – India wil de EU als "geopolitiek volwassen" partner, maar zolang Europa geen vijfde generatie straaljagers kan leveren en Rusland wél, blijft Moskou een noodzakelijke optie voor New Delhi.1️⃣ Wat legde de Poetin-Modi selfie bloot en de rol van een nucleaire onderzeeër? (00:00)2️⃣ Wat is de Russische noodzaak van het zijn van een betrouwbare defensiepartner? (10:03)3️⃣ Hoe zit het met de vijfde generatie straaljagerdeal tussen Rusland en India? (17:03)4️⃣ Is er ruimte voor een verdere intensivering van de India-Rusland handel? (26:19)5️⃣ Hoe de Arctische geopolitieke strijd de India-Rusland relatie versterkt (32:01)6️⃣ De ware staat van de Russische economie (38:57)7️⃣ Wat betekent de intensivering van India-Rusland relatie voor de India-EU relatie? (46:21)
• 
  105. Amerikaanse veiligheidsstrategie is helder: "Europa moet worden opgebroken" 23.12.2025 44min

  De Verenigde Staten hebben met hun nieuwe National Security Strategy definitief gebroken met decennia van strategisch partnerschap met Europa. In deze aflevering ontleden Rajeev en Michel dit document, dat meer leest als een ideologisch manifest dan als een klassieke veiligheidsstrategie. Van de terugkeer van de 19e-eeuwse Monroe-doctrine tot de innige verstrengeling tussen Big Tech en Trumps geopolitiek – de gevolgen voor Europa zijn ingrijpend. De boodschap is helder: Amerika ziet Europa niet langer als gelijkwaardige partner, maar als potentiële vazal die uit elkaar gespeeld kan en moet worden. De vraag is nu: wat moet Europa doen om permanente afhankelijkheid te voorkomen?👉 De National Security Strategy is primair een ideologisch pleidooi – Het document leest meer als een verlengstuk van het MAGA-partijprogramma dan als een traditionele veiligheidsstrategie, met opvallend veel aandacht voor thema's als massamigratie en het "redden van de Europese beschaving."👉 Trumps geopolitiek is volledig verweven met Big Tech belangen– Big Tech ondernemingen laten Trump Amerikaanse geopolitieke machtsinstrumenten inzetten als middel om politieke druk uit te oefenen in Europa en elders.👉 De VS heroriënteert zich in de strijd tegen China – Hoewel de Indo-Pacific als cruciaal wordt erkend, mist het document een duidelijke strategie om bondgenoten te ondersteunen, wat landen als Japan en Zuid-Korea onzeker maakt over Amerikaanse betrouwbaarheid.👉 Europa moet uit elkaar gespeeld worden – Cultureel-nationalisme dient als breekijzer: de VS steunt actief politieke krachten die de EU willen verzwakken, terwijl bilaterale deals boven Europese eenheid worden gesteld.👉 Europa moet nu handelen om vazalstatus te voorkomen – De remedie: de NAVO "Europeaniseren" door Europees leiderschap te nemen, massaal investeren in defensie én civiele industrie, en nauwe samenwerking opbouwen met democratische middenmachten als Japan, Australië, India en Brazilië.1️⃣ De National Security Strategy is eerder een ideologisch pleidooi (00:00)2️⃣ Hoe de Monroe-doctrine van Latijns-Amerika weer een Amerikaans achtertuin tracht te maken (04:13)3️⃣ Deze MAGA strategie is een voorbode van intensievere bemoeienis in interne Europese politiek (08:52)4️⃣ De Amerikaanse Big Tech is één op één verweven met Amerikaanse geopolitiek onder Trump (13:29)5️⃣ De VS is zich aan het heroriënteren in zijn strijd tegen China (19:08)6️⃣ Hoe Europa uit elkaar gespeeld dient te worden, met (cultureel-)nationalisme als breekijzer hiervoor (25:51)7️⃣ Wat moet Europa NU doen om permanente vazalstatus te voorkomen (34:00)
• 
  104. De belangrijkste machine ter wereld. Met Diederik Baazil 08.12.2025 49min

  ASML is uitgegroeid tot een van de meest strategische bedrijven ter wereld, en daarmee ook een van de meest omstreden. In deze aflevering spreken we met journalist Diederik Baazil over zijn boek De belangrijkste machine ter wereld, waarin hij uitlegt hoe de Veldhovense chipmachinefabrikant ongewild verwikkeld raakte in een grote geopolitieke machtsstrijd tussen de VS en China. We bespreken hoe ASML zijn unieke positie heeft opgebouwd, waarom Nederland en Europa zo lang aan de zijlijn bleven staan, en wat dit alles betekent voor de toekomst van het bedrijf én onze technologische soevereiniteit.👉 Hoe ASML zijn ongeëvenaarde wereldwijde toppositie in de chipindustrie heeft weten te veroveren👉 Waarom het bedrijf klem zit tussen de technologische ambities van China en de exportbeperkingen vanuit Washington👉 De moeizame relatie tussen Den Haag en het Witte Huis rondom de ASML-kwestie👉 Hoe ASML functioneert als 'platform-onderneming' met een complexe internationale toeleveringsketen👉 De visie en cultuur binnen ASML zelf, en hoe medewerkers aankijken tegen de geopolitieke storm om hen heen1️⃣ Waarom juist nu dit boek over de geopolitieke positie van ASML? (00:00)2️⃣ Hoe heeft ASML zijn wereldwijde toppositie weten te bemachtigen? (04:55)3️⃣ ASML is gevangen in de geopolitieke strijd tussen de VS en China (08:47)4️⃣ De reactieve houding van Nederland en de EU (15:01)5️⃣ Hoe ziet de 'supply chain' van ASML als 'platform-onderneming' eruit? (21:33)6️⃣ Het geruzie tussen het Torentje en het Witte Huis (25:07)7️⃣ Welke missie, cultuur en toekomstvisie is er binnen ASML? (28:34)8️⃣  Hoe denkt men binnen ASML over de geopolitieke strijd aangaande hun organisatie? (34:04)Diederik Baazil is journalist voor het Financieel Dagblad en de Groene Amsterdammer. Zijn recentste boek, dat hij schreef met Cagan Koc, "De belangrijkste machine ter wereld; Hoe ASML verwikkeld raakte in een internationale machtsstrijd" is te bestellen via:https://www.bol.com/nl/nl/p/de-chipmachine-van-asml/9300000228932034/